40

II. SOLONEM notum est in vulgus, quum dinturno gravique bello inter Athenienses et Megarenses de Salamine insula certatum esset, atque priores sæpius victi pœnam capitalem lege sanxissent, si quis iterum ad Salaminem recuperandam cives exhortatus faisset, furere se simulasse atque in foro ex præconis suggestu quinquaginta disticha recitasse: quo quidem facto Athenienses ad legem istam solvendam commotos bellum de integro paravisse et Salamine potitos esse ferunt. IHuius carminis, quod teste Plutarcho vit. Sol. c. 3 AAAAMIX erat inscriptum, quattuor tantum e communi litterarum naufragio servata sunt disticha, quorum primum laudat idem Plutarchus: Oyouν εϑέ τααοων συννσασαμνπσοο ναsdãς ul T T05 21υνσ i ον εν ε⁴ον— εειννιυέ̈ ν Xeyeicv, ujg eoν ꝙα̈ωνννj

Aörôe aijous Sor d inεrije Ia³‿⁴αμρνο 260,O„ Err6ν 6⁶ν r ³*οον S&εεντο. Qui versus Abbingio interprete egregie valuisse videntur ad furorem istum Solonis civibus probandum, probe tenentibus non mari vatem sed domo advolasse, quum cupide novæ rei exitum exspectantes furore arreptum qui tam egregios versus funderet admirarentur. At vero admiratio illa severiori studio brevi cessisse videtur, quum poeta non insulam tantum desiderabilem illam sed turpissimam etiam civium ignaviam attingeret. Qua ratione quum cives suos ad dedecus ac turpitndinem magis perspicien- dam et detestandam inflammasset, sui animi sensum libere graviterque expressit hocce tetrasticho: Eiyy dr rör 5 ονανν⁴ρε ν Ʒunνννe Gvri †f ASirdiosν rdid dtteiirdtieros. alαςα—ά ν ᷣeνττνε ε ειε μνονετοαστο Arriudoe Ouros duno, Tν Sadattuναννᷣ v. „y S τ εκνερννεα ⁴μια νυόανιασινν‿νεεα τα ⁴⁴ᷣ οινινναϋν ταυοντσα, auctore Diogene Laertio I, 47.

V. 1. Sixuινννν reposnimus e codice Monac. cui scripturæ favent inscriptiones apud Rossium in programmate universitatis Atheniensis CAoναννοοpic Tijs idou Tinlrov. Aoν⁵ασαι 1357.) p. 11 et apud Reinganum in TZimmermanni diar. phil. 1358 p. 714. cf. Buttmanni gram. Græec. II p. 550. V8ulg. Tuuricns.

V. 4. Quod primus Is. Vossius ad Instin. II, 7 emendavit Ixαeινασetωz5 præter lectionem Aldobrandinianam et Stephani libros MSS. Talan dgeétoy nuper confirmarunt codices Pariss. a Schuchio(vid. Annal. Heidelberg. 1328 p. 1111) consulti A.(prima manu)& B. a*anò⁵α εενυν. A.(see. mann)& C. ceum Monacensi Tœdnν derror. Sambucus Schuchio referente a⁵αeν †εν. Verissime G. IIermannus ad Vigerum p. 925. Acerbe Tœxxuνęugéras vocat qui eam insulam hostibies permissuri essent. Formatum est autem illud nomen iustar compositorum Iaoνσ˖ αοαmςᷣm, e- raoεnc, cf. Lobeckii Paralipomena gramm. Græc. p. 428.

III. CLEO Curiensis, qui Argonautica scripsisse narratur in schollis ad Apollonium I, 537 & 624(cf. 77.), num idem fuerit atque CLEO poeta elegiacus hodie vix ad liqnidum perduces. Etymologicum maguum p. 539, 4. E010*, 1—“ e10 αι, r1 BA910 85εν ταιι Meασmοσuνε O*νuιlα νεκι τν oinideν, σι KAE. 2 N ö*εꝓννμιοαπαοε‿

Tbõro uer o Oeεαres doldeer 7εκνρινιονετο Hναι εεeν ⁴5‿υια πο/ονOε veεrodes.

Quod in Etym. M. corruptum legitur bri rard iν Barolce i vate Mecdariore onu. ex Sylburgii emendatione restituimus. Meinekius ad Euphorionem p. 154 correxit 6, αmʃο αε Maoœœνεous aut dô'ri ναd ν M—soæłάν ασσάν ανοον opn.

V. 2. 8 ο ο ϑ ,ει vel potius g*οι⁶εειν Hesychius quoque explieat oinoder.—(Cur wτ&α appellati sint Tooyoqro incompertum habemus. Omnino totius distichi sententia obsenra.