39 Anλιόιπν ε³αωμε 0G✕ ϑε 1ανrας aα ϑει☚ινναναας τωο Hορυτας ρm⁵σhrᵉ_(rat. zal 11„ rdg„e᷑ Mevexcidag rd rde εν&dvα œςσ unug, du ddεαν.⁵ρ⁴ν αμυνιν‿ ²ð‿ε εεκν Me- vEe„ eHi Ti A1Oνeηmmν α⁴ααεέν.

De Actæonis canibus vid. Ovid. Met. III, 206 sqq.— d.πο ¶ν εt ναάε ρσ.mαασαι sc. Nαed0og. Illam codicum seripturam recepimus pro vulg. 2rοννονιν σαα ua omnino intelliguntur mythographi, non unus Nicander. Ialνν duorn oior, ita codd. Mornoiov vulg. Æᷣes Demonesium appellatur a Demoneso insula metallifera teste Aristotele σμσυνμαασααων ̈οναυα⁴αειιω 5⁵. Vol. II p. 354, b, 13. ed. Bekker. nuncos Kao*ονν vicos dο uεαονςσον roν οιετον eiοναmιον τνeν etlc eilnqper. 5„⁸ι§Ʒν ν νπνο nvdvov πμέεεασσνον Qτάꝛ νασοοανν. raνανε ν ε‿οαmσ τοο ουο⁵ον eεiνοde iαι„dο qdονμσᷣꝶQν 6 Oαννινsεασi. 80 α το˙νιι τμαρρς εονρννις εέν Ʒτυον dοννtx ie daldoone. Accedit He- sychii glossa: AAονσα 1ανινκεε dνο iα πρς α Beεανei io. Quare Salrnasius apud Aristo- telem pro Kaoνεονι legendum esse censet XGAA³ννονναυν Plinius N. II. V, 52, 151. Insulæ in Pro-

pontide— contra Neomediam Demonesos.— νι— ii, hunc versum esse pentametrum eumque Nicandri, non, ut Rühnius opinatur, Callimachi aut alterins poetæ, luce clarius. Pro vulg. d⁵οο dows e MS. recepimus éOν.— Verba qνσνα— dexro zurg Pollucis esse videntur, non Nicandri excerpta. De Tamessia vulpe vid. Pausan. VIIII, 19, 1.— XdGoτσοσ dα̈ιν⁴α 611& 5οον, MS. pro vulg. έιαμαάχιααά— d05Ooy.— dννι os oinrs, idem rursus Nicander, qui paullo post etiam subiectum est verbi qrclv.— uleεςαeOρσςασνον— Xdσαιοσοσο⁹, i. e. Castoridas Mioander

d²ονεiéaꝝ esse dixit propterea quod Castor id genus canum miscnisset uulpino, quemadmodum apud Indos e tigribus, apud Gallos e lupis canes concipere narrantur Plin. N. H. VIII, 40, 147 sq.— rate Wollixale codd. Salmasii et Falckenburgii, quibuscum consentit corrupta scriptura C. A. Trullaroæuς Vulg. Kvipeldauœς. Drdlinc autem cur appellatæ sint a Menelao non liquet, quandoqui- dem ri*νον(vid. fragm. 5, 1) Libyea gens Nasamonum vicina. Vid. Herodot. IIII, 175. Dubium est igitur quid sibi velint Trodduœ e αννμᷣοννονκά⁹ Oc† εμU.— Ms, seripsimus e codd. lectione Merclsc omissa præpositione ër quæ vulgo præſigitur.

EPIMETRVM.

Ne quid eins quod superest spatii vacnum incultumque relinquatur animi caussa epiphyllides

quasdam elegiacas e scriniis decerptas dispergamus per agros.

I. Sicut Tyrtæus Lacedæmonios carminihus elegiacis ad virtutem inſlammavit, ita etiam inter Messenios poeta exstitisse censendus est qui distichis publice reeitandis cives snos ad hostem for- titer repellendum adhortaretur. Pausanias enim IIII, 16 A. AOlτσιέιννι oν, inquit, Ge dvs- d ενεν g I Advòαedeůν, rauviag ai uνdnee dl T& dοσa εꝓπαιιαννονα τννσσνσιν eε-

1eν ςασμα ο τα ε&ςσ αςσ τν αςουνεμννν e re lεᷣασον εediov Drerwnbe,0OO&ε τν d drον errrer: Aoicroutérie Tole Aausdasteiote.

Facile tibi persuadebis hoc distichum ex heroica quadam sive bellica elegia depromptum esse, qua poeta Messenius Aristomenis victoriam ad Apri monumentum haud procul Stenyclero repor- tatam pio alacrique animo celebravit. Rectissime igitur F. Thierschius de gnomicis carminibus. Græcorum Act. Monac. III p. 607. in illo disticho«nemo, inquit, non carminis amplioris particu- lam, quæ reliquis oblivione absumptis in ore vulgi ad Pausaniæ tempora propagata fuit, agnoscet. Statuendum igitur ut Lacedæmonios ita etiam Messenios carmina habuisse apud ipsos nata, rhy- thmorum, dialecti et argumenti ratione reliquis congrua, quæ eius facinora et heroes celebrarent.“