29

Anthologia Palat. X, 117. 2 An Trijoibe eiuut Sibos wdi 0 Fion dꝓ Siaov 0i⁴⁴α rodðs de νᷣ‿αοd dsdoν dras drοατενεινουν 066r Scorreνοαι*τʃο⁸ Srrrισν 00 d' d⁴ Tiνιι,

*

roërouνꝓ éẽ Oriſe u‿οι τνουνι dναʒεε.

IIæc disticha ad ethicum elegiarum genus spectare ipsum eorum argumentum prodit, et quan- quam in numero epigrammatum æoοrOerrtuu Anthologiæ Palatinæ recensentur, maiori tamen iure Phocylidis gnomis elegiacis vindicare licet facem præferente G. E. Webero p. 257. 426.

V. 5. eiνο Planud. recte pro corrupta Palat. scriptura r00'ειναι. Idem Palat. obg d' do driεον, littera« ab οα divulsa et sequenti verbo temere præfixa, unde ineptus librarius alteram sibi finxit corruptelam drνναα, quippe qui tantum saperet ut drtνν⁴eεν præferendum esse censeret forma drtrecer.

III. In co quod ante hoe biennium de symposiaca Græcorum elegia edidimus programmate p. 31 post quartum EVENlI fragmentum omisimus distichum eidem pocetæ haud cunctanter vindican- dum. Nimirum in appendice Stobæi florilegii a Gaisfordio editi Vol. IIII p. 10(531 ed. Lips.)

hocce legitur distichum: TInoëu ⸗pias kivrur, μ odr drioror 60,Sd νννισανενν εο εέμαστοο dν.

cui inscriptum est nomen Zävor haud dubie corruptum, Gaisfordio quidem iudice ex Zuodéror. Quæ si vera est coniectura Zenodotus Ephesius intelligendus esse videtur, qui quum apud Suidam uxοννυνς ον uννna nuncupetur, eiusdem magistri exemplum sequutus non solum grammaticæ atque critice disciplinæ sed lusibus quoque elegiacis subinde potest indulsisse. Distichum vero ipsum ethicum sive gnomicum traxit colorem, qualem Solo, Theognis, Phoeylides, Xenophanes, Euenus elegiis induxerunt: quare seribendum potius Eömrodë, quam quidem emendationem eo probabiliorem esse iudicabis, quo lenior est medicina quam adhibuimus in hisce litterarum vestigiis ZHNOT(qualia exhibet codex ms. Florentinus) mutandis in ETHNOT, quod raxvpodqe ita fere scriptum 2nvou fa- cile anzam potuit præbere scripturæ Sirov. Præterea distichi illius sententia optime congruit et cum Eueno sophista et cum eiusdem reliquiarum elegiacar 1 zco argumento. Sensus enim est hicce: Haud leuis sane sapientiæ est 4— eaairrene nnenneiann i. e. hominum mores et ingenia nosse(richtige Mensehenkenntnis).*) Talis autem sententia minime abhorret ab Eueninæ poesis natura, qualem nuper Guilelmus Wagnerus de Euenis poetis elegiacis eorumque carminibus (Vratislaviæ 1838) p. 10 sq. diligenter adumbravit, philosophica et rhetorica. Nimirum Socrates in Platonis Phædro p. 267 A. Tl MM: inquit,„αι εαεννν*νε aBι ᷣrεεε ε †ον dς ονναεον εέν Qνυκεσmηοο T8 aα àαnοlοyd. T0ν zμοιον 1ldσοο ενρινν, uεαον oun dyοονεν, oo uroddοd Ts 00 s 2dos al παο- ercæoue: oi, ud a a6pous qαανν εν uεrον Leyeiy wrihens T7dOονꝑ Gπσ⁶σ„ο deng. Intelligenda esse hoc loco eloquentiæ præcepta in versus redacta perspexit iam Leonardus Spengelius in libro de artium scriptoribus p. 92. Ex ipsis autem quæ ad nostram usque ætatem delata sunt elegiarum fragmentis luce clarius apparet Euenum præter leges rhetoricas locos quosdam communes ex sophi-

*) In promptu est quidem coniectura oioy dœααoo deiio, sc. 6090 ptydohel, ita ut poeta in com-

muni hominum qui dicitur sensu haud mediocrem statuat inesse sapientiam. Sed librorum scriptura nihil præ se fert quod iure offendat.