26

censeret, parum tamen sibi constans temere atque imprudenter intactas relinqueret Doricas quas supra iam attulimus formas.

V. 3. 10 1T☛ 6 ακιαηας intellige fistullam ex perforatis arundinibus compaectam. Doricas for- mas h. I. retinuit etiam Eratosthenes Schol. Anth. Pal. VI, 73.

V. 4. suαοdoeεl, alludit ad morem amantium mala ad amatas suas perferendi. cf. idyll. 2,

120. 5, 10. 11, 10. RIESSLING.

SVYMBOLTE AD ETHICAM GRECORVM ELEGIAM.

Inde ab eo tempore, quo septem illi Græciæ sapientes rerum publicarum gubernacula tenebant, paullatim usu venit ut Tyrtæo auctore(de euius Eunomia vide quæ disputavimus ad carminum re- liquias p. 43 sqq. p. 78 sqq.) leges quædam eivibus imprimis salutares morumque præcepta distichis mandarentur, neque mediocres exstiterunt poetæ elegiaci iidemque partim prudentissimi civitatium moderatores, Periander, Pittacus, Chilo, Solo, Theognis, Phoeylides, alii.

I. PERIANDER Corinthius, Cypseli filius,?) quem circa Olympiadem XXXVIII floruisse dicunt, ²) Diogene Laertio I, 97 auctore composuit u*πτοσνας is K Oε.νέιμια, qui quidem versus aut epici aut elegiaci fnisse videntur, quandoquidem idem Diogenes I, 67 Soloni quoque tribuit cic&αυνπνι υρμοωσινηχναα εεα. Accedit Athenæi testimonium XIIII, 52 p. 632 D.— νο£ανκ O zu ε‿⸗νυντνναχ Hᷣ᷑νκννε z ⸗or id, iril Iegiavονσ ν KOdiνεινοσοι Τ01έάναο

1

O16ε, H rυν εοιηιυό oi u ποσνοντεν τπινοοσντι mOοιυνινιέďιαιμ̈eν, ευαινοωσιxα oœiνονςα τQ ⁷‿μοσ να mν⁹ rεν τνυνν‿ μτεοπνπ, ν eνοmντονσνmOινν ēντννν ινƷέ dezν œQς εστα 1ſre J.O/α̈οςοσmOπmιm uειοανιο. Vnde hoc certissime evincitur, Periandrum eodem fere modo quo Xenophanem, Solonem, Theognidem, Phocylidem ethica quædam præcepta metro elegiaco ita inclusisse ut nullos admitteret musicos modos sed elegias simpliciter recitaret: quorum tamen ingenii monumentorum, nisi dicta quædam memorabilia ³) hinc manasse atque in pedestrem oratio- nem transisse conieceris, nihil omnino ad nostram usque ætatem pervenit. Nam quod apud Suidam v. d ινφμσά awriget“ Vol. I p. 297 ed. Bernh. Periandro adscribitur hexametri vel alius dactyliei versus fragmentum, dιρμι οαιαε dvaxra, hoc ad Terpandrum referendum esse Rüsterus iam erat suspicatus. Accedit scholium in Aristophanis Nub. 536 p. 117. ed. Bekker. ε06νQσι Ʒσει ⁷έρφιαά̈οον Aαιφσ᷑ᷣðιμ deνπαάνντα νανν⁶ένοον. eineh d το Ʒεσο τ ĩνσενασονν τ—τoντον. 2iν 1„ A4„ 7„„ 7 dA* 2.— 10 10001Hιε⁴ἀεεσ σάαάι ιε̈ uHαναα ειν 21„Oν. 2110T,& erd Tov HIo druνιμνονσ 5 ⸗„ 222„„. 2—. d5 7 2 1— 15„ Arννιπνναια ιι-MHeᷣᷓ ο αἀετοο εστιν ιοο α νν ιμον. 10 ανι ⁴) ν τ 1) Herodot. I, 23. ²) Vid. Clinton. Fasti Hell. I p. 208 sd. ³) Quæ congessit C. E. Wagner de Periandro Corinthiorum tyranno septem sapientibus adnume- rato(Darmstadii 1828) p. 32 sqq. quem tamen nullam omnino Periandri poetæ elegiaci mentionem fecisse merito admirere.

4) Quam quidem particulam Suidas servavit, scholiasta autem vel unus ex eius librariis temere eiecit in transcribendo Terpandri fragmento.