quam ut mandata perficiam, quam possim optime. Vobis vero,— quod ad illa per-

linet, quae egomet mihi honori duco, patriae vitio dantur, haud vobis magis, quam .. 1 7.-.

mihi nota— vobis sit consulere, quae optima esse censeatis, num mihi hic remanen-

dum sit, an domum proficiscendum, ut quo in loco sint res nostrae, enarrem.&

IIell. 1, 5, 2o.

Toußorleoe e e iroeic. Weiskius recte monuit, non ex- spectari participia Jovreg,&αισαενvee, sed infinitivos doνναάι ιοJeterv.

Itaque verebatur, ne quid excidisset; sed immutata est in aliam con-

structio. Orator enim, verbis Iooblere unry exorsus, jam parat

sententiam aperte dicere; intentus tamen, ut a temerariis consiliis ad

saniora revocet civium animos, deflectitur a proposito, deinde, post-

quam salutare suum consilium per ambages jecerat, ad inceptum rever-

sus, immutata structura, sententiam subnectit.

Hell. I, 7, 26.

Omitto, quae viri docti in hunc locum variis coniecturis tenta-

runt. Dum aliquid melius a codicibus offertur, sic forte facili emen-

datione adiuvandus est: AX*“ 1oοςα, dy id od e lrioy dvra

„/ 4

dτπαενννπσνι, ετιαρενασ ε α‿⁵εον, νασφσνοοννπσαε, d- A³ν✕ό ν̈ ενα ◻νο— PeAde dn t, go' ere IÉ Sdναασο ϑεσᷣααν εμ1μ☛0μ ενσνεs. „ Sed förtasse aliquem, neo eum innocentem, interfecisse vos posthao poeniltebit. Reputate, quaeso, quam funestum jam et inutile sit, ultro etiam poenitere in

homines capite periclitantes contra jus Jasque deliquisse. In vulgatis, ueταμφρι

Ande doegov, offendit é, et desideratur tutv. Ad reliqua verba

—

—