Hellen. I. 1, 27— 30. edit. Sohneider.

Syracusanorum exercitus, indigne ferens exilium ducum, abrogatumque his imperium, jubet eos, contemtis, quae jusserit populus, in imperio esse. Duces contra militum animos a seditione deterrent, petentes, communem ut caussam non tam vi, quam verbis, agant; haud deesse idoneam defensionis materiem. Laudatur deinde eorum, qui in aliquo loco atque honore erant, magnum in duces studium, et ducum, prae- sertim Hermocratis, praeclara diligentia atque humanitas.

In hoc loco, quamquam parum difficultatis inesse fatendum est, ta- men, plus aequo offensi, haeserunt interpretes, nec multum abfuit, quin, aliquot decepti verbis, a mente auctoris paene in contrarium delabe- rentur.

6s dνπννσ eννονεᷣn dmœαυeνσκes ⁴ορ τννν ν⁶eροσꝓν. Verba, dνας,.ο⁴α τον νemκ, viris doctis aliquantulum qubitationis dabant, censentibus aliis, alterutrum ex abundanti adiectum esse, aliis, zol esse inserendum, quod quidem Schneiderus post daovreg consistere jubet, cum olim Leunclavius ante drwreg inseruisset, interpretatus: qui per iniuriam et praeter leges universi erulare juberentur. Sed nihil nisi in- ciso post peuroev opus est.

Latius patet notio rĩg ddααπεα, quam xaοανονμμια, huic tamen sem- per juncta est illa. 1) Itaque verbis, drσων&υ˙εέναμά cpedðᷣpouev, continuo et

Ao érοσ, ut decebat, ea adiecta sunt, quae manifesto sint iniuriae

¹) Quam late pateat ddεαα videant tirones ex ipso Xenophonte. Mem. Socr. II, 2. IV, 4. al.