— 30—

Sunt tamen loci, qui ab hac regula declinent; in quibus cur 00d' ⅜&y dictum sit,

neminem fugiet. Cf. II. XX. 247:

0050“ d„ g drœrενo dxς docro, ubi 05é significat ne quidem; XXIV. 566:

0uds„do d uldroue 1d4.⁹ι α. z. 1. ubi idem est, quod odu dij néy autem propterea poni non poterat, quod haec verba ita ad antecedentia od„doο ε lain Soros 19eε referret, ut o⁰— 0306 significaret neque — neque, quod ab hoc loco prorsus alienum est. In his autem locis: II. VI. 141. IX. 372. Od. V. 177, X. 342 is qui loquitur, quum suam personam cum aliis comparet, id quod de se affirmat, majore vi effert.

§. 19. Reliquum est, ut dicam de locis quibusdam, in quibus B. àãy et*εν pro- miscue esse posita contendit, ita ut diversam explicationem non admittant; mitto autem eos, in quibus, quae utriusque particulae ratio sit, facile intelligitur.

Od. II. 74 sqq. 6 ⁴òdé νε ναιοεωνõxly

dtueas 309 uer reurunid 28 noßaot xe ·

8l T oueio 7* qàoers, rdx dν παστďñ α tαis eln

ꝛõgea vao dν εαντ⁴ doσι πποαινιηνιαασοσιιιεεσα,⁴ισ mᷣχ. 1. J., quo in loco, quum ½⁶ν priorem sententiam, quae magis universa est, antecedentibus ad- nectat: d iis verbis additum est, quae, quoniam id ipsum declarant, quo Telemachi animus nunc movetur, quam maxime efferenda erant.

Od. XVIII. 27: 0 ⅜e εαη&ά 2μmασα⁵εμν

10 πτν ⁴‿νμοεεεσσι 2ααt de vε πᷣvνταςν 6⁶⁴dοσνπτ pαάι⁴ιι sεέεμε⁴αασια xκ. 1. 1.

De hoc loco tenendum est, si in prima plurium sententiarum, quae ita sibi succedant, ut ad unum, tanquam partes ad totum pertineant, y positum sit, huic senten- tiae ceteras, quum vim particulae repetere opus non esset, altera particula adnecti solere.

Illud vero identidem monendum censeo, quum utriusque particulae sit, eas sen- tentias, quae per se constare non posse viderentur, eo, quod ad alias sententias refe- rantur, stabilire: saepe, si totam sententiam spectemus, nihil aut certe non multum differre, utra earum adhibeatur. Cf. hi loci simillimi inter se, quorum alter εν, alter&ν habet: Od. XI. 111:

val xev r sig TOdrν να⁴ πυο τπἀd ονόωνννεες μα̈αιαοσσε et ib. XII. 138: 1r de νν els IOdrνν εα πνο πἀoονονεεει 1τααοασε.

Sed fallitur B. plurimum, qui his locis nullum esse illud discrimen probari censet. Quis enim non videt, eodem jure etiam zat et ze quidquam inter se differre negari posse? Minime autem vereor, ne mihi ipse repugnare videar, quod non solum hos, sed etiam alios locos concedo ita esse comparatos, ut utraque particula apta habenda sit.