25

accantatam piaculis quæ in Thargeliis ramis ac foliis ficnlneis eæsa expellebantur. Illum vero nomum fuisse meæstiorem eumque feralia attrectasse quis est qui non subito sibi persnaserit? Quare Hippo- nax iambographus Mimnermum obliqua insectatione perstrinxisse censendus est, quod prisco illo nomo adhibito eroticis elegiis induxisset colorem quendam tristiorem ab amore quidem alienum: quanquam reapse Mimnermus KXOœαBονια v6,loy ita in usum suum convertisse videtur ut eandem fere vel similem melodiam iis elegiis aptaret quæ tibiis accinentibus paullo severius atque tristius sonarent.

Et sicut Mimnermus, quem et ipsum οννητυ fuisse memoriæ prodidit Strabo XIIII p. 92, tibiarum modos elegiarum cantui aptavit, ita etiam Archilochus eodem instrumento musico usus esse videtur, quanquam præfracte contendi nequit lι⁷⁶ν, quo comite apud Athenæum IIII p. 180 E Tcονο ⁵μέ⁴ꝛĩ dicitar, eundem ad ipsius elegias quoque adhibitum esse. Sed quoniam eiusdem Archilochi fragmentum in Scholiis ad Aristophanis Aves v. 1426 laudatum: σ ν aννmνmο⁸ simillimum est dicendi formulæ a Theognide 535(cf. 325) usurpatæ: Jaioo— dn edAEigs (i. e. aceinente tibicine) deidch, probabile est saltem Archilochum a communi elegiarum harmonia aulœdica haud recessisse. Quum autem Tyrtæus carmina non solum ipse cecinisse(&leε*νε 60) dicatur a Pausan. IIII, 16, 5, sed eadem etiam ab adolescentibus Lacedæmoniis alternatim in epulis decan- tata esse testetur Philochorus apud Athen. XIIII p. 630 F, ægre mihi persuaserim cantus illos musicis mo- dis fuisse destitutos: quos tamen quales fuisse conieceris nisi aulœdicos?— Etiam Messenii vel potius mu- lieres Messeniæ Pausania auctore IIII, 16, 4 carmen elegiaenm in Aristomenis honorem eoneindernnt, quod ipsius Pausaniæ ætate cantabatur(&rce†ον εανιασrò dd de"u ri GJ6uevor). Tum Solo Lel- lieam elegiam, duo Atheniensibus Salaminem insulam recuperandam esse persuasit, ipse nuncupavit(0 ν eandemque cecinisse narratur; ³⁶) neque vero dissimile est hæe ele† εα dõuwkota‿ αmσαα appellavit Polyænus I, 20, 1 præ eeteris signiſicari a Sexto Empirico adv. Musicos p. 557.„α* œς ⸗- Tνοοσ νουμετννι τανριασινιςεσ πμνοσ a(i. q. umrν α*υησ) 2* ⁵ρασντꝙνπασαρεει⁴ςσσονπσο, rννο oαοινκνι τν oVwr ν viuσν. Nimirum reliquas Solonis elegias, quæ ethicam po- tius præ se ferunt speciem, non posse intelligi apparet ex loco Atheuxæi XIIII p. 652 D. ubi Neno- phanes, Solo, Theognis, Phoeylides, Periander, alii laudantur ol 1 Oogo,νονεενς ρονσ τε οu- ucr ένεασm

Tantum hactenus collegisse nobis videmur, carmina elegiaca, quoties ad musicos modos canta- rentur, inde ab antiquissimo tempore tibias sibi adiunxisse socias. Eorum vero poetarum, qui paullo ante signati sunt 1u*) οοσeράονπνεςιmmαοοσ τ ⁷αd uεενeỹ„ elegiæ a rhapsodis carminum Ho- mericorum instar recitatæ esse videntur, recitatæ autem simpliciter, non adhibita musica modulatione:

id quod apparet ex Diogene Laertio VIIII, 18. Senο*άἀᷣ νπε adog eoeuns5de⸗ 7e 22uro. Aeredit

36) Videsis quae annotavimus ad Solonem poetam p. 23 sd.