26

gravissimum Callimachi testimonium in Schol. ad Pindari Nem. 2, 1. Tοςσ υσνιιιοωςσ ον uιτ da⁶ροςσ ετυινμοιοων̈ο ει‿το ευκτ⁴α ‿ον ⁶τοντι τ Oνυσοωυ εμσν⁷ ε᷑εμιενα. K‿νιεααάeνꝭοσ ανα ꝙι εᷣα☚ν h‿d A o dpHαν&ά⁵νμιν Sveude deld ενμιμνο—

Ad Airiç sua respicere videtur Callimachus, libros videlicet elegiacos, quibus fabulas eodem fere modo connectere se signiſicat, quo epica carmina a rhapsodis recitari solebant. Iam ipsa elegiarum recitatio qualis posteriori saltem tempore fuerit docet Dionysius Thrax rrοε eεανμ⁴ς in Bekkeri Anecdotis Græcis p. 629. Ayνντεον ταων μυσϋευισνπ, zrτ τοσρσονασ Ʒνα dďσννν dx uεν τ πς dnorgidecg Tnr dOerisν, e& de ri 1πσννςσ τνν τέννην, z ds i dic- Gτπσ³ τϋων επιςσιεννεην νοονυ Hμεν Lvνi isy Hν rOανέν εωντας deνωανυνQμέν, 1νν 0 Gεμυνέ⁶σσν μιπηαιόοσ, T εe‚ eTaA 11*νν ς, 10 Ʒ&᷑ꝓροo τνυασ, ννν ε τμυνοιπηπη ννσ Suμένιις x... Ipsum vero illud X1 ς deφσαάχςμνάαναμνμιν quid sibi velit expliceat Dionysi Scholiasta p. 750. 11ν,ρ, 1ντεαστνν εννιμνσαννσ ᷣ1⁷˖ Qď ννm Ti.οστνοοπσm ν—⁷ n roëð ανιιημ ννπτεέεοααα παοειεεααeν. Vnde patet Scholiastam non nisi de lugubri cogitasse elegia, quo refertur etiam alterum scholium: 1110 mρ s olov dSEρα ρά[ωνeονειιν νυυ⁵ς de ενε- Teld, ςᷣ eν συνπισπσκννννμέννονε νααν ⁸νννενιυνονα τσmKwß1&r r ν αmη. Eodem spectare

4.

videtur Lucianus Tim. c. 46 iocosius scribens: 2α—Qαόηνν ⁶μμέ̈ν⁴—*μι αμςσ μαα νπμικιοιααν υmσ

rouτm vi daxs Ty.

Ab elegiarum cantu atque simplice recitatione distinguendum est tertium quoddam recitandi genus idque ita comparatum ut, quemadmodum d⁷⁶οςσ Homericus(Odyss. I, 155. VIII, 266.) Qοοαμεεαυ ἀάακανναι ενν deidetw, sie etiam rhapsodus elegiacus tibia prælusisse putandus sit carminibhus recitandis. Jam explicatur eur Tyrtæus atque Mimnermus poetæ elegiaci iidem tibicines fuisse dicantur. Atque nescio an huc spectet Athenæus XIIII p. 620 C, præsertim quum totus hie locus scriptus sit de rhapsodis, non item de cantoribus: Xrανινοι e‿mÖ̈ ̈ᷣmπισνον „ν μκνιτυννα̃ Ʒ οd Hνο τα ⸗uνυον ν α ιdον να ⁴doνιςννν, u Miuνεέ̈ομοωι να αωνπηι dovν quandoquidem eundem Athenæum superius referentem audivimus Pho- cylidem in numero poetarum fuisse 0⁶ν½ρ⁶ιυmπνυοπσασmννπωQĩꝛ Aõ0G T.̃ mτπ ,Aß1T, 2iαyõ. Quæ testimonia primo aspectu invicem sibi repugnantia sie demum una constabunt, si Phocylidis elegias a musica modulatione proprie alienas tibia præludente(non aceinente) subinde recitatas esse posueris. Atque hæc quidem hactenus.

Nunc ut paucis repetamus quod supra copiosius expositum est, à2. εe—0½ proprie spectat ad v,ον mνσυι ε μεννέαον denotat metrum quo carmina lugubria includebantur, ee,εd deni-

que carmen est ipsum elegiaco metro compositum. Jam sicut hexameter heroicus, qui primitus ex