Aufsatz 
Historia critica poesis Graecorvm elegiacae / Nicolavs Bachivs
Entstehung
Einzelbild herunterladen

13

Sequitur ipsius Andromachæ lamentabile carmen eoqque finito& ε reuνα᷑νονονπwMcſ. An- dromacham excipit Hecubæ querimonia, qua quidem effusa ꝙĩ⁷‿mGᷣνμ̈ασο 6νεν Tertia deni- Iue Helena à*ον 601, ni o εᷣ τενε dνμνοο mαicν. Vides cantores præcinuisse eosque excepisse mulierum gemitus, quibus effusis singulæ mulieres cantum lugubrem ordiebantur, iisque ſlebiliter respondebat aut ceterarum mulierum chorus aut populus universus: id quod animadvertit etiam Schol. B. Eiο̈ν μιιέινυςνκαηαόνι νι τισ‿ 2mφέ Oῦ᷑z; 6 ⁴αχν, α-dεε‿eνοντο dτou i uvcnee dντωνννσσ. Alternis igitur vicibus modo nenias modo clamorem lugubrem edebant, qualem apud poetas tragicos fuisse ν ε&, d', vel lar, lol constat inter eruditos.

Iam maxime probabilis est Welckeri coniectura, ¹⁹) antiquissima carmina lugubria ita fuisse com-

parata ut in extremo quoque carmine inesset formula exhortativa& εαe, unde profectum epiphonema

. N

vel potius Hermanno auctore

ipsa illa quam grammatici dicunt penthemimeris, quæ quidem duplicata primam ansam dedisse videtur pentametro elegiaco inveniendo. Formula autem illi simillima reperitur in Eschyli Agamemnone 119. G1½ιυον αι νο εμmμι, unde propter duplicatum ιον(cui aecedit veterum grammaticorum etymon ab Qμρφeᷣ᷑ e descen- dentium) apparet veriorem esse Hermanni quam Welckeri rationem formulæ elegiacæ restituendæ. Atque ipsum illum penthemimeris dactylicæ numerum natura sua flebilem esse et tristem induxisse colorem quis est qui non sua sponte senserit atque intellexerit? Eandemque fere vim in duplicata quoque penthemimeri sive in pentametro elegiaco inesse egregie iam animadvertit Didymus in libro Te0 ITolντινν apud Orionem Thebanum p. 353, 10. Tενεέινμισιο τ μοόι eυννmπιποων od uςοοοννπυα τμmν1τ odò οreνονſse- hexametri] dνν⁴νειι, α oοoνν συνενννεοννα α υeuno

Oevvεενοννο) oςσ τν τelεᷣντνπτποο ννα. Accedit einsdem Didymi testimoninm in Etymo-

19) Museo Rhen. IIII p. 429.Sehr natürlich denkt man sich zum Schlusse der Klagerede den Uebergang à leye. Diese Aufforderung aber muste fast nothwendig wiederholt werden, und da der Aufruf d leye ganz zweckmælsig und wahrscheinlich in den Laut& zurückgieng und darin lang aushaltend schlols, wie io Hymen Hymeneæe io, so ergihbt sich zugleich auf diesem Wege wie von selbst die Formel der Vorsänger zwischen den Partieen des Lobgesangs und dem Klaggeschrei, die alsdann alle wiederholen und sich einander gegenseitig zusingen, das Epiphonem

* Aye, e lere 6 als der mögliche Ursprung der Form des Pentameters. Das verlängert sich im Daktylus, wie in ailtnon, wie bei Simonides[Fragm. 3, 1.] al al voëce Sœoeia und al bei Bion, und behält die Kürze im Substantiv. Cf. idem Welckerus de Cyclo epico p. 373 sq. 2⁰) Ita scripsimus ex cod. Reg. referente Larchero. Etym. M. Vulg. Orion. dαερρνννεον, Etym,

Gud. p. 180, 11(ubi idem legitur locus, sed male laceratus) œrteouuiueron. 3