10
——--———
Est igitur stropha: d.11G ³⁴ἀ dυσρμ⁴ͥ ος οενοιασα ουνe, al ³6d'&l zœodg vuν 1τηονοσσ,ννει roĩ d2a ε 1τ⁶σ ⁶mν. in qua ultimam vocabuli œeα syllabam produci ne mendosum putes; nihil id enim habet difficultatis in arsi, maxime ante mutam cum liquida, cujus usus exemplum conferas licet in versu 719: 2bupey A eοœσeν els dαισ ον ⁷ο. Antistropha deinde secundum codices haec est: dg r'6⁴ ꝙ ρσαν εν τπτ³ωeις dAαο- dGαeν ναν ⁶ι⁶ν οιυςασς, ταωινστν εε— TOοmπιοο el d⁴υαάαιο in qua d⁴υυααο verisimillima optimi codicis lectio videtur. Notavit enim Dindorfius: In codice dναα pr., erasis qui super a¹ positi fuisse videntur accentibus duobus. Literam o
addidit S., i. e. d⁴υαιαο.
ad vv. 1205. 1214. Hos versus Dindorfius cum Wundero et Schneidewino, mutato
textu optimi codicis Laur. A., ex conjectura Hermanni dedit, ut, sua quidem opinione, tolerabilem restitueret metri formam, tamen has correctiones valde incertas esse fassus. Quas ego minime correctiones esse, multoque codicis scripturam, tam ratione grammaticae quam sententiae habita, praeferendam esse, arbitror. Leguntur enim in codice optimo vv. 205 et 206 hoc modo:
zig» 110„01, rle drœi dyοαs
E⁴νοι ἀ⁵αν iov,— i. e. adsumpto ad adjectivum 80 οxοςGꝗ ex praecedente comparativo adverbio u⁵ον: quis mutato vitae statu magis in laboribus habitat, quis cum atroci culpa magis contubernalis, i. e. ejus socius, cum ea conjunctus, ei obnoxius est? Dicit autem culpam atrocem, indo- mitam, quoniam naturalem rerum ordinem violat modumque rerum praefinitum transgreditur. Ex qua sententia intelligitur, adjectivum 84„Oιοο, id quod maxime etiam grammatica ratio- postulat, solum cum dativo drαꝛ conjungi, ad eν 1ↄπννονρσ vero ex hoc adjectivo nisi sensum habitandi non esse depromendum. Atque est alterum membrum dαuνς d ο⁶α⁸ posterius et gradatione auctum, quia sententia majus atque gravius est.
Quae omnia, si ordinem membrorum inverteris, commutantur. Quod autem maximum est, vocabulum Euνο⁷οα ita cum pracpositione éy construitur, quod usui loquendi non minus quam sententiae refragatur, dum interea a dativo, quem adsciscere consuevit, remo- vetur.
Jam vero metrum spectemus et, num eo haec mutatio exigatur, deliberemus. Princi- palis versuum primi, secundi quartique utriusque strophae pars est dimet. trochaic. catalect.