— 2 ./ 6 8

ocCorro. In his unum illud, quod de mutanda distinctione contra omnes editores olim contendi, hodie quoque, tanquam certissimum verae interpretationis fundamentum, eadem vel maiore etiam adseveratione defendo: principalem totius loci sententiam de ingruente et crescente factionum discordia priore parte: exel iοταεαοαe 7e——— rous Aaxsoxνutove contineri: deinde diversam eius rei tum pacis, tum belli temporibus condicionem subiunctis duabus et inter se discretis orationis partibus exponi, quarum alteram verba: axl εέν μέι eio*ν)ß— —— adanaleiy adroug, alteram verba: roeαον⁴ιμέμ̈ν—— 2,90011orro complectantur. Priusquam ad singula accuratius expendenda propius accedimus, alia quaedam eiusdem verborum compagis exempla ex eodem scriptore exhibebimus, in qua illud proprium est, ut universalem sententiam praemissam continuo divisio partium sequatur, quae particularum ⁴l◻έκν,« vinculo inter se conectantur: quale est illud I 18. 19, ubi ratio et natura imperii a Lacedaemoniis et Atheniensibus ipsorum sociis impositi, primum communis utrorumque, tum peculiaris singulorum, sic describitur: dote dπ rν Mnòôrεανν ες rνε der ν πει—— ed ααοεασνεκν⁴ἀᷣ.αασντο(oi ts Aawsοα⁶νοι meα oi Aoναχέ*) rd o³⁶μ νά—εέαιειιεοεεεοο&„εέꝓνοντο uerd νννοπν de εεᷣεαν παουνκμννια(C. 19.) al oi Asν Aaxedα⁸μ‿ν 0d†½ vmoreleie Sovres qGoν roue Eu⁵αμααeνονε φmάνοιρπo——— Aoνναάοινσ αν tε G⁴ν*π εο οαραάρ⁴ ναεςσ, 1 ‿lcν uœu AéGνιαν, να BZSoνœνe rofe rdoto durrsg qfoet vel illud II 37 1, ubi, Atheniensium forma reipublicae in universum laudata, deinde et nomen et res seorsim in iudicium vocantur hisce verbis, roοαμιᷣ dα πmπαεεενo ou oucey rouo roν πeιαe„duοs, raοddeενναα ο ucor æurot örree uν—h uιμμο⁴μνανν 6T6Oous al örouk Ad did 6 1* Aſoue, de eα alεlovds oiusir Onuoœviõoæ nerldnrai udrsori à ard rods de ods d 1dex di⁴ooda a rò idoy. Si ad horum et similium ¹) locorum normam illum, de quo agimus, consideramus, vix dubitari posse videtur, quin eadem lege conformatus sit: illius autem ratio neces- sario requirit, ut post principalem sententiam, quae usque ad verba roug Aauedalμοpfoue protenditur, plene interpungatur, subiunctae partes leviore distinctione post verba aleν auroug interiecta inter se separentur.

Quid igitur, quaerimus, causae est, cur in re tam manifesta omnes editores(Bek- kerus, Haackius, Göllerus, Poppo, Krügerus, Böhmius) contrariam rationem secuti verba: ⁴ εν μ—— auroug(Krügerus etiam: ⁵euον⁵euν 4) praecedentibus arte adnexa pleniore distinctione ab insequentibus disiunxerint?— Gravis sane et idonea causa:

nullum enim in illis, ut vulgo leguntur, verbum quod dicitur finitum cernitur, quo tanquam

¹) Haec verborum structura adeo cum ipsa sentiendi dicendique natura cohaeret, ut facile in cuiusvis scriptoris usu inveniatur; cfr. Plat. Phaedon. p. 79: OGuey dο&Tòn rνν Ʒττeνν, 16 ud» dxr⁶ν, 15 d' d*α⁶ε ——*⁴ τ³ μιό àαεμ⁶ς del zærd raτd εν νc%) ½6 64 dατ⁶ν uderore axrd raurd. Aristot. Anal. post. I 24: d απννσν ꝙτνν(vœrd u⁴⁵οςσ) rOτα̈αυν ενω τι*Qαιέ sονε⁴dασε odν, ore dimdduer ofr' Ere ndα*d, A4*αισ⁴‿ον

vorr, d zrd u4οςσοσ ε αἀοοσμσωά τelevurc.