Aufsatz 
Dissertatio de Euripidis Medea verss. 115-130 / Johann Heinrich Hainebach
Entstehung
Einzelbild herunterladen

16

Atque etlamtek aliis- linguis, in Huibus lingua sanscriticn una dmnium maxime has nasales inserit idque ad complura et declinationis et conjugationis genera formanda, multa hujuscemodi deXempla possum afferre. Sed vereor, u nimis eynger atque ea. quae dixi, suffleere arbitrör ad illa, a de Fon probandun Ouam ob causam libros tantum 1o- oosque, quidus baeg TeS tractatur, Büaernns Pi r. Romm. Sprr. P. I. p. 266 et

268, Gesen. Lchig. b. 804, BohN Gr. Sanser,§. 371,§. 300 ete Poederlein Latai-

85108

nische V Tortbildung p. 113 sqd., cujus Banen viri conjeaturis maxima X arte non nle

Primum igitur demonstrasse mihi ideor, nasales medls radicibus ante consonantes sepe inserl, deinde See. HäSalibus insertis; Vöcales antécedentes breves e oportere. Qune autein interpachio Gudin nepisgime adlibita sit àd molllorem onuni emnciendum,

et E. hingen et 1ehe Auan Aea est 4e Dhne légitur apud liesreliam, a anteposito, Sieut in araie et t A2alns, Skalice et eets eche et 30d, gace et apdAech, uco et 3u, 5246 aarse et 4252510, uen u4T et aucro, 145 3 et 5.. u4,e. et 3usee, 0re et eeede, 5 el et ae Huc referd 8* a utensirum, quod vocant. Nihil vero aliud noc A effcit guam ſormam pieniorem, neque in in graeca lingun Solum, sed etiam in anis Nngns aamidetar. Id genus verda Diezius affert I. d. 1. 262, velit itAlies: eitron(citrus) ahati 0n ares), Alla. 1n Ungu. gua Angflen innumers sunt exempla, velut: Nirus) Foueh et Avouch Thchnshun rise 2 arde Cuurgere) avenger e hsoean. engeär. apDe lligun Hebr. er Gesen. Lehrg.. 139. te lingua lat. Doederlein J. 4. p. 130. 8 5 Restat jam, ut, duum multt Raud- dubie miraturi 3ℳ. 433n 4 gtaera verha exhi- canda saepius linguns semiticas Adibut, hae de: re m me detnas n. ldque facio verbis Eer

qui est in principidus abuminis et döctriüne, Seseutiun dr 1 60: In Tintlang: mit den sendsten und hNewaährtesten Kennern der deiden grossen ddieannen. aber Beee nneie unabhängig von denselden, bin ich 2u der t'eberzengung gelangt, dass der semitische Sprachstamm keinesweges so Wolirt dastehe, als man gewöhnlich angenommen hat, und

ich es selbst früher dargestellt habe. Wenn gleich die Erammatische Conformation der semitischen Sprachen von der der indogermanischen total verschieden ist, 80 zeigt sich doch in den Wurzeln und Stämmen, sie mögen von Sehallnachahmung ausgehen oder nicht, eine unverkennbare und in keinem Falle zufällige Uebereinstimmung, welche auf einen ursprünglichen ai Sisehan Hansannneheuk, dieser SerachetSme führt etc. Hamiwärterbuch ed. IV. p. N en(r

*