I. Quaeritur, num ea composita verbi 1nu, quorum secunda et tertia persona praesentis in teis, iet excidit, in Homeri carminibus barytona sint, an perispomena.

(Quaestionem supra propositam aggresssurus, minus excusari me velim, quod res tam minutas tractandas susceperim, quam quod causam jam pridem judicatam atque absolutam recoquere videar vel novare. Absoluta vero haec omnia facile credas praecepto, quod vulgo dant, εσεεε, teig etc. scribi oportere, ut praesentis formae ab imperfectis 4εα⁵εες, dvteig discernantur(Spitzner ad II. V, 880). Quae ratio licet in pedestris orationis scriptore multum ponderis habere possit, in Homeri carminibus, nisi veterum scriptorum auctoritas accedat, per se nihil valet. Frustra enim quaeres, quidnam intersit, si verba*⁵ε⁴˙ινεειιεςε ε eie brevi penultima(cf. de impf. e. g. Od. 8, 359 cyiei) ad versus numerum aptata voce discernere studeas. Nemo hujus quidem saeculi homo discrimen ullum prolatione efficiet. Quare, nisi in grammatica similium verborum compara- tione vel in generalibus de accentu praeceptis certa argumenta inveniantur, momentum totius quaestionis facient veterum auctorum testimonia. Certe ea, utcunque res habebit, in hac quaestione negligere non poterimus. Itaque, ut ipsa deliberatio infra suscipienda certo quodam fundamento nitatur, primum secundum initiales verborum literas exscribam Homericos locos, qui huc pertineant, cum omni mearum editionum lectionis varietate, insertis veterum lexigraphorum testimoniis, quae aut ipsos locos Homericos aut locos aliorum scriptorum Homericis simillimos explicent, deinde veterum grammaticorum praecepta generalia de harum formarum accentibus subjungam, po- stremo diversas analogias examinabo, quas veteres et recentiores grammatici in declinatione harum formarum et in accentu ex declinatione mutando sequantur. Nunquam vero in hac quaestionis parte non teneamus aurea(Quintiliani verba Instit. or. lib. I, 6, 16»Non enim, cum primum „fingerentur homines, analogia demissa coelo formam loquendi dedit: sed inventa est, post- „quam loquebantur, et notatum in sermone, quid quoque modo caderet: itaque non ratione „nititur, sed exemplo; nec lex est loquendi, sed observatio, ut ipsam analogiam nulla res valia fecerit, quam consuetudo.⸗

1) Aytets II. E(V), 880. Secnnda praes. ind.

d-νεες Villoison in ipso versu et in scholio.

duieis cod. XXXIX. Vindob.; de discrepantia aliorum codd. Alter. in V. Lect. nil monet;— olim vulgo (vide Spitznerum ad h. l.)— ed. Rom. Eustathii in versu ipso— Ernesti— Wolf 1794. 1804.— dArlεε⁴ς MS. Lips. a pr. m., sed superscr. avins v. Ernesti ad h. J.

drεν⁸ Apollon. Lex. Hom. in v. aνεέςσ οενν— Heyne ad h. I. e pluribus codd.(Cant. Lips. a m. sec., e schol. br., dpiyg est in ed. pr. ejusdem scholi.)

d.11εαςα. Bekkeri schol. B. L.(L. i. e. Hamburgense apographum, quo et Villoison et Bekker usi sunt, quodque non ex ipso cod. descriptum, sed ad fidem Bergleriani codicis Lipsiensis apographi factum esse testatur Villoison prolegom. ad Iliad. p. XLVII) et Bachmanni cod. L. in lemmate nil habent, in interpretatione arisdg.— Sequuntur hanc scribendi rationem Heyne ad h. I.„forte hoc(arνιαες) in multis codd. se habet, e quibus nihil est enotatum“— Wolf 1817— Dindorf Teubn. 1824— Bekker 1843.

1

Conspectus formarum.