16 B

in loco(v. 8- 1o.) nec vllo tempore(v. 12) homo latere aut fallere pofiit.

*— V. 13- 18. Neque fleri poſſe, addit, quin Deus, creator, ho- minem ab ipfo formatum noſcat; cum prima humani corpo- ris ſtamina admirabilisque membrorum fabrica ad Deum aucto- rem ſint referenda,& omnes fortunae vicifftudines(omnes dies v. 16) quae homini acciderent, Deus longe Praeuiderit & praeſtituerit.

d

V. 19-20. Eximiam Dei ſcientiam cum huc vsque potta cele- braſſet, ad alios, quibus tum agitabatur, ſenfus effundendos progreditur. Quorum ſenſunm, coniectura noſtra admifſa, planus& perſpicuus cum fuperioribus verfib. eſt contextus. Talis enim perfectiflfimae Dei cognitionis, qualis fupra exhibi- ta eſt, deſcriptio, vt niſi ab homine, nullius criminis ſibi conſcio, nullumque vitae fuae teſtem timente, componi non otuit; ita poëtam quoque cum excellentiſimum, tum acer- biſſfimo dolore vulneratum, grauiſſimoque iniuriae ſibi illatae ſenſu arguit affectum. Auctor ergo, qui totus in eo eſt, vt innocentiam fuam probet(cf. v. I. cum v. 23),& qui, pro aetatis ſuae moribus, impiis mala precari, homine probo ac pio indignum non putat, naturali admodum ac facili tranſi- tu, ad exſecrationes hoſtium digredi poterat.— Tu itaque, pergit, Deus, qui meum animum totamque meam agendi ra- tionem optime perſpicis, noli permittere, vt impii inimici eri- minibus calumniisque me longius opprimere, ſceleraque edere pofint. Perdas, quaefo, eos, ne vllum amplius mihi ab illis periculum immineat.— Vt vero inimicorum prauitas impie- tasque eo magis pateat, eorumque delicta poena, eaque celeri, magis digna videantur; v. 30. perfidiac erga Deum ipfum illos 4 reos