4

3—

8

8

ſu amicitiae plenam finierat, annectit, huic nempe, ſe non

detrectare doctrinam lefu Chriſti etiam Romae praedicare, in ea

ciuitate, qua fummus litterarum cultus regnet, in qua facile praeuideat, inſtitutionem ſuam, quae cum hiſtoria Meſſiae in crucem acti incipiat, contemtni& derifui fore, fed minime ſe deterreri Doſfe a conſtlio Romanos eodem modo, quo alios do- cendi, cum euangelii non podeat, adeoque fummo ſibi honori ducat, noſſe& profiteri illud. Huie rei cauſfam addit maxi- mi momenti, hane doctrinam ipfius Dei Swralew effe.— Quid haec dorauw Oes in oratione apoſtolica übi velit, omni inda- gatione noſtra dignum eſſe videtur.“

4

— lam omnes fere, quos euoluere mihi Iicuit, interpretes hoc eximium enangelii praedicatum ſingularem quandam eius vim atque efficaciam humanas mentes vera cognitione imbuen- di, commouendi, delectandi& emendandi explicarunt, maxi- me, puto, ſequente us cu Heι ducti, quod ita iunctum ver- bis Jorauus Oew ssi nil aliud prodere poffe autumarent. Aliam vero me rationem haec verba ita coniuncta explicandi inire infra patebit. IIlam ſententiam tantum non ab omnibus com- mentatoribus allatam praecipue animo Apoſtoli obuerſatum fuif- ſe dubito, maxime cum vllam vix commodam cogifationem coniunctionem perfpicere poſfim. Si haec Apoſtoli mens eſle debet, ſe nullam cauſſam, cur euangelii pudeat, habert, cum haec doctrina fumma vi& efficacia animos hominum emendan- di praedita ſit, non ſatis hoc appoſite ad eos, de quibus cogi- tabat, mihi dixiſfe videtur. Quomodo enim Paullus feire vel adeo exſpectare poterat, omnes Romae eruditione inſignes ho- mines ſuam de lelu Chfiſto doctrinsm probaturos vel de eius efficacia certos futuros, quam vim neme noſſe, nemo ſentire poteſt, niſi qni euangelii cognitione fuerit imbutus? Quomodo ſe praecipue propter hanc euangelit indolem omnem philo-

8* 4—— ſo-