4===S=d. 17

geiei praecipiunt, vt homo, nulla Feleitatis aequirendae dolorisque euitandi& amouendi ratione habita, fuam ipſius naturam negligens, omnia, quae ſenſus voluptate vel dolore affciunt, Dro nihilo ducat,& nihil bonum, niſi honeſtum, nihil malum, niſt turpe exiſtimet. Abertum igitur eſt, eos übi bominem, quaſi ratione tantum praeditum, oailusqus ap- petitibus ſenſitiuis carentem, cogitare, perinde ac Epicurum ea, quae in natura humana ſunt coniunctiſima„ ſeiungentes. Repugnans enim eſt, nos de bono& malo aliter iudicare, quam a natura ipſa, tam legum moralium, quam motuum& appetituum animi ſenſitiuorum ratione habita, zudieare iube-

mur.

Certum igitur eſt, in conſtituenda de bono conſummato notione duo bonorum genera, virtutem& felicitatem con- juncta inter ſe eſfe cogitanda: quae etiam Ciceronis, vt e lo- co fupra citato apparet, fuit ſententiaZ. Quomodo autem iſta boni confummati duo elementa a ratione coniungi debeant, magni momenti eſt quaeſtio. Duplici vero modo virtuti fub- neienda eſl felicitas.

c Primo

turam ſiut, aut motum, aut flatum? Quomodo igitur eneuit, vr Lo- minit uatura ſola NMer. Quae bominem relinquen er, quae obliuiſceretur corporis, quae ſunmum louam uon in roro homine, ſed in parre So-

minis poneret?