1

um abhinc aliquot annis nonnullas adnotatiunculas in

loca duo Ciceronis(Tuſc. quaeſt. l. I. c. 29& de nat.

— deor. 1I. II. c. 31), quibus, deum exiſtere& animor eſſe immortales, ex argumentis moralibus confirmatur, in me- dium protulerim: iam mihi propoſitum eſt, hac occaſione data, quae fuerit eiusdem philofophi de ſummo bono fententia inqui- rere& inueſtigare. Nemo enim philofophiae peritus neſcit, quam arcte locus de fine bonorum& quaeſtiones de exiſtentia dei& immortalitate animi inter ſe cohaereant. Ideoque mul- ti Graecorum& Romanorum ſapientium hanc quaeſtionem de ſummo bono maximi momenti in tota philofophia effe puta- a 2 runt,