4—

ce Guelferbytano, nec expreſfa inueniri Philelphi verſione, monet Zeunius, haud probabile tamen exiſtimans, a gramma- tico ad praecedentia oaco mττ‿ανεα explicanda fuiſſe excogita- ta. Nam certe hunc pleonaſmum non eſſe ſine grauitate& elegantia, nec adeo abhorrentem a grauiter dicentis conſilio.— Addi forfan potuiſfet, fanum eſſfe locum, ex comparatione eo-

rum, quae narrata erant c. 4,§. 16 fqq., quaeque haec no- ſtra manifeſto reſpiciunt, facillime intelligi.

1, 6, Tr.

1

Cambyſi monenti filium, vt res ad victum neceffarias militibas proſpicere nunquam ceſſet, hic eius praecepti memorem ſe fu- turum promittens ita pergit: To de xorra Swrateer, es, u* aAsc er rowra aνο‿ιαεινι˙αα, ˙51 Je exDevs xeονa redr dat ri- rar Jal, erura auεs- rꝰ T0, a³, 0l8 r1, eDu, Array ruro ei- var Ar bo,,„ et ric*Xν&„&εεo,*à„ν de egyaras, zus a ee- Padorro, dmeira eon In ré- pa, aehsga Aαανρεαμντονν uνπα³— Pro rulαν daι rirææda, alli legunt ri wras dat e avrer, alii re xrnraαα ν αχꝶꝙ aurar. Sed noſtrum merito praetulit Zeunius, codicis Bodleiani& Guelferbytani itemque Philelphi auctori- tatem ſecutus. Caſtigat vero eundem Philelphum, qui vertit, operam dare, vt Ationem ſumat. Ipſe ita explicat: vt ½ ſißs commeatum exigat, ſiue, ſibi perſolui faciat, hanc enim eſſe poteſtatem verbi medii ασ εαα, teſte Kuſtero de Verbis Med. II, 12.

Plura