* α☚αα☛☚ααόα*ςσ 15

ſam& fontem humanarum virtutum in diis quaerit, manife- ſtum eſt. Hanc autem philofophi noſtri rationem non ſatis nec ad probandam veritatem idoneam,& a vero

dilucidam, umento valde diuerfam eſſe, nemo non

genuinoque morali arg videt.

Sed verba in eodem capite praecedentia: neceſſe eſt, deo: mundum vt communem rempublicam atque orbem aliguam re- gere:- neceſſe eſt, ot eadem in his fit, quae in genere humano, lex, quae eſt recti praeceptio prauigue depulſio, ideo notatu digniſfima funt, quod ad argumentum morale, de quo nobis ſermo eſt, propius accedunt, quanquam Romanus philoſophus his verbis non, deos effe, demonſtrare, ſed quales dii putandi ſint, docere velle videtur. Id quo magis appareat, moralis argumenti ſummam breuiſſimis fubiungam.

Ratione noſtra magiſtra non intelligimus ſolum, nos vir- tutem colendo nofmetipfos felicitate reddere dignos, ſed iube- mur etiam, hanc dignitatem, voluntate& actionibus noſtris ad leges morales conformandis, nobis comparare. Quo prae- cepto quid cogitari poſſfet abfurdius, ſi ſperare nobis non lice- ret, fore, vt cuique, pro eo atque meruerit, retribuatur? Quid? quod ne fieri quidem poſſet, vt legibus moralibus obe- dientes virtuti ex animo ſtuderemus, ſi ſpe illa eſfemus deſti- tuti. Quae ſpes autem foret vana& inanis, niſi deus eſſet, fumma potentia, ſapientia, vno verbo vt abſoluam, fummis

erfectionibus praeditus, mundi creator& rector iuſtiſſimus, qui bonis aeque ac malis, vt quisque meruerit, retribuat.—

G—— 1—

Reliquum eſt, vt Magnificum Academiae Retlorem, Magni. ficum Cancelarium, ceterosque ciuitatis noſtrae broceres, fau- tores