18— der Speculation über das Weſen der Seele, als eines Dinges an ſich, gar keine Kenntnis zu erkangen iſt..
Zuerſt will ich einige Stellen aus ſeinen Schriften anfuͤh⸗ ren, aus welchen offenbahr wird, daß er theils noch ſehr un⸗ gewis war, wofuͤr er die Seele halten ſollte; theils aber am meiſten geneigt war, einen ſeinen feueraͤhnlichen oder luftarti⸗ gen Seelenſtoff anzunehmen. Quae en ei natura? propria pu- to& fua: ſed fac igneam, fac ſpirabilem, nfhil ad id, de quo agimus.(I) Ergo animus, vt ego dico, dininus eſt: vt Euripides audet dicere, deus:& quidem, ſi deus aut anima aut ignis eff; idem eſt animus hominis.(2) Tenefne, quid ani- mus ſit? vbi fit? denique, ſitne, aut vt Dicaearcho viſum eſt, ne ſit quidem vllus? fi eſt, trefne partes habeat, vt Platoni placuit, rationis, irae, cupiditatis? an ſimplex vnusque ſit? ſi ümplex, vtrum ſit ignis, an anima, an ſanguis?&c.(3) Eben dieſe Ungewisheit uͤber die Natur der Seele findet ſich im 9. und 10. Cap. des 1Iſten Buchs, wo die mancherlei Vor⸗ ſtellungsarten der aͤltern Philoſophen angefuͤhrt werden.
In andern Stellen ſcheint es, als ob unſer Philoſoph groſſen Anſtos gefunden haͤtte, das gewoͤhnliche ſinnliche Sche⸗ ma von der Seele beizubehalten, und fuͤr noͤthig gehalten haͤt⸗ te, einen Vernunftbegriff von derſelben auftuſuchen, der von al⸗ len Auswuͤchſen der Phantaſte gereinigt waͤre. Vorzuͤglich ſtark erklaͤrt er ſich in folgenden Worten gegen jene ſinnliche Vor⸗ ſtellung: animorum nulla in terris origo inueniri potoſt: nihil enim eſt in animis mixtum atque concretum, aut quod ex ter- ra natum atque fictum eſſe videatur. Nihil ne aut humidum
. qui- (1) Aus der vorhin angefuͤhrten Stelle Tuſc. quaeſt. lib. 1. cap. 29. (2) 1. c. cap. 216. (35 Acad. quaeſt. lib. 4. cap. 39.


