10—

Tauno forſitan deriuari poſſe,(quanquam nominum imilitu- dines raro tantum pro idoneis argumentis haberi poffunt): ſed Dionis narratio, qua caſtellum ad Rhenum ponit, hanc opinio- nem valde fuſpectam reddit.— Praeterea hic mons minime inter altiſſimos Haſſiae montes referendus, quinimo prae iſto die Hoehe modicus tantum collis putandus eſt.— Denique Tacitus, Poſito, inquit, caſtello Germanicum exercitum in Cat- tos rapuiſſe: ille antem mons in medio Cattorum iitus eſt, quamobrem Romani eum ante bellum nullo modo occupare

potuerunt.

III. Magni quoque momenti eſt Taciti de aruis inter Rhe- num& Adranam iacentibus deſcriptio. Germanieus, arce in Tauno poſita atque bello in Cattos decreto, cum caſtra moue- ret, L. Apronium cum militum manu ibi manere iuſſit. For- taſſe priorum bellorum deſcriptionibus certior factus fuit, Ro- manos iſto agro iam antehac aliquoties in anguſtias adductos fuiſſe. Tacitus quidem, rarum, inquit, illi coelo ſiccitate G amnibus modicis inoffenſum iter properauerat, imbresque& huminum auttus regredienti metuebantur. Itaque Germanicum, Apronio relicto, vias reficiendas perque munitiones ab inun- dationibus tuendas curaſſe tradit.— Ex his verbis nouum argumentum colligimus, eum per iſtum tractum, cui hodie no- men die Werterau imponitur, iter ingreſfum eſfe. Nemo hu- jus regionis gnarus neſcit, quot& quantis redundationibus, praefertim tempeſtate pluuiofa per aliquot menſes durante, ea ſit obnoxia. Solum molle atque paludoſum eſt, quod riuis& amnibus euagatis atque ſtagnantibus certe exercitui difficillimum

iter

manni diſſert. de montis Tauni rero in Haſſia ſitu, pag. 16. I. A. Berubard Altertb. der Merrerau I. II. cap. 10. Mogen ficilimeuta ad aiſerr. Sermaun. Teutboru I, c. pag. 367.