— 7
tum, ad inſidias ſtruendas inprimis fuit aptum; ſi forte cum Cattis male conflixiſſet, huc reuertenti, atque contra hoſtium incurſones fe defendenti nihil ſibi periculi timendum fore con- fidere licebat. Hunc faltum(die Hocehe) montem Taunum fuiſſfe, vt multi rerum antiquarum peritiſimi viri(*½), quamuis nonnullis contradicentibus, iudicarunt, ſequentibus maxime argumentis firmari poſfe credo.
*1 82½
I. Germanicum a Rheno ad Adranam rectiſſimo itinere tendentem prope Moguntiacum ex Gallia in Germaniam trans- iiſſe, ex quibusdam mihi liquet cauſis. Nam in Cattorum re- giones profecturo nullibi tranfitus magis idoneus fuit. Ad quod accedebant exempla aliorum, qui ante ipfum Romanis exercitibus praefaerant,& hune locum ad tranfeundum ele- gerant. Certe praeter Moguntiacum, iam tum munitum, nul- lus locus Romanis, Cattos inuaſuris tutius refugium aduerſis
rebus praebere potuit.
Hunc tractum egreſſos recta via ad Waldeccenſem comi- 2 mrnp authien tatum,
(*) Vr cel. M. I. Jahmidt in der Geſchichte der Deurſchen T. I. c. 6. dicit: als Druſus in offeue Cegenden gekommen, veraclrete er auch ſeiner Seitr die Feinde, und ebe ler noch den deurſchen Boden ver- lier, baure er ſtiner Gewobubeit nach zwey Caſtelle, eiur an dem Zu-
FJammenftulfe der Lippe und Liſe(lO Lisborn), das andere in Ho ſan auf Aen Celirge Taums(auf der ſogenauuen Hobe lei L4- ſtein.) Conf. Atta pbiloſophico medica ſocieratis academieae ſcienria- um principalit Haſiacae, vli V. el. Daumer iu disduiſ. de monris Tauni ſitu pag. 119.*Vererez, ait, Se regionem montoſam „ praealtam(eine Hoebe) vocabulo Tauu deuotabaut, ex quo, auuexa
erminatione latiua, vox Taunus facile orra fujr. n


