2—. 44

tum, vt plurimum, Arabicae linguae fcientia tincti, vniueree Hebraeae linguae, ex hoc fonte illuſtrandac, erant inepti. In- de a renatis litteris, maxime ſeculo proxime praecedente, vi- ri quoque inter chriſtianos extiterunt magni, qui lingua Ara- bica adinti multa obſcura f. codicis loca illuffrarunt, eisqne facem accenderunt, quos nominate fuperfedere poſfum. Sed optime denno dialectum Arabieam adhibuit Albertut Schulten-

Hhur, vir ad has Iitteras ita factus& dispofitns, vt fublimi.

mas Orientalium ideas, troposque celſos feliciſime imitatus fuerit exprefferitque. Hic Arabicae dialecti lumen per vniuer-

ſom Hebraeotum finguam ſparfit, ea ſtrauit principis, per quae paulatim ſermoni biblico, priſtinum„ perfectio& ampli-

rudo, magna ex patte reſtitui, f. codex recte intetligi, eius- que elegantia, dignitas, grauitas, fublimitas pro diuerfa rerum expofitarum, ipſorumque ſcriptorum indole percipi pocit.

Quem multi ſecuti, vix dici poteſt, quantam luwem linguae

hebrseae, ex Akabia petitam, ensesdas.

Ex bis breuiter expofttis apparet,—— corum, qui mnguae bebracae operam dedere, fenfiffe, hane ſubädiorum indigere, nec ſcripta biblica ex folo contextu& Jocis Paralle- 1is explicari poffe, hinc, vt huie moalo wederentur, alia atque alia ratione effe vfos, plerosque vero philologiae ſacrae impe- dimento fniſſe, quorum methodus fuit barbara& inepta, atque adeo a fana ratione abhorruit; ex quo autem tempore viri do- i Arabicam, allasque orientis dialectos ad illuftrandam e-

A 3 bracam

4