12=

ineſfe, equidem perfuafum habeo. i Quod ad agricolam attinet, paucis iugeris contentum, per ſe id patet, nec eſt, qui ne- get. Idem vero num de feneratore, plurimum agrorum pofſi- dente,& de eo, cui fummorum magiſtratunm obtinendorum ſit explorata ſpes, dici etiam poffit, illud, vtpote quod a vi- ris egregie doctis in dubium vocari, fupra vidimus, nunc erit inquirendum. Incipiamus ab auaro, immenſam frumenti copi- am proprio horreo quotannis condente. Hunc igitur Flaccus vel Attalicis conditionibus impelli vmquam poſſe negat, vt ſpreto priori vitae genere nauigandi periculum adire velit, id vero eſt, adeo hunc hominem vitae conſuetae amore captum eſfe, vt& ampliſfmae opes, pro conditione propoſitae, per- mouere cum nequeant, vt aliam vitae degendae rationem deli- gat, v. c. mercator fiat& fluctibus feſe committat. Periculo- ſum quidem eſt, fateor, hoc vitae inſtitutum, verum non fine cauſa, vt falſo adſerit Bentleius, vel exigui lucelli cauſa, vt Rutgerſius, fuſcipere illud iubetur, ſed Attalicis conditio- nibus, quod idem eſt, ac ſi Croeſi diuitias poeta memoraffet; illas enim, perinde ac has, in prouerbium abiiſfſe, norunt omnes. Magnum ſane& efficax incitamentum, quo ſine du- bio a vita confucta ſe abſfrahi pateretur auarus ille, niſi tot ac tanta pericula, cum quibus nauigantibus luctandum eſt,& quae fortaſfis, quod ab iſto vitae genere temper fuerat atze- nus, re maiora fibi fingit, nimium terroris ipfi incuterent. At enim, obiicit Bentleius, quid opus eſt, dubio mari opes quaerere, quas domi iam aßfatim habeas? Id quidem nollem excidiſſet tanto viro. Nam quis quacſo eſt rerum humanarum tam rudis, vt neſciat, quam vera fint illa poetarum, Semper auarus eget,&, Creſcit amor numi, Luantum ipſa pecunia creſcit. Craſfum certe, adfatim diuitiarum iam domi haben- tem, ſeu potius omnium Romanorum locupletiſimum, nulla alia re, quam auri facra fame, incitatum, periculofſmam ipſique

exitia-