7

Hoç Talddον ον ⁷εσυ⁷, ν μο¶ρe'ς Kirroig Loxer antistr. 202. Aaëora rdroy, d&οα ds Nioε κνẽ Axινν. Spondeus 1⁴lο respondet ultimis duabus nominis Nioa syllabis et primae vocis *dsαοτον, qui pes quam mensuram habeat quaeri potest; nam quum a finale in ta- lium nominum accusativo producatur, alterutrum fiat necesse est, aut ut vocalis« ante « elidatur, aut æ corripiatur; qua utraque licentia Atticos poetas usos fuisse Butt- mannus tradit in gramm. uberior. I. p. 196. et 199. Et eliso quidem e ante exae- quatur utraque basis; verum correpto anapaestus efſicitur, qui spondeo strophico legitime respondebit. Ceterum totum hoc carmen non Euripidis sed aliquanto recen- tioris poetae esse contendit Herm. El. doctr. metr. p. 547. Nec semper, uti in prae- gressis indicatum erat, tribrachys quippe arsi soluta ex trochaeo ortus trochaicum quoque numerum servat, sed passim iambi locum tenere videtur; quod nisi in prin- cipio sive versus sive systematis evenire nequit. Ita Suppl. 980 seq. ddαισ νοταςσ det νμνeν αων ¶ę⁊⁷ D 9 dreOr rixæ 6„. meliendus esse videtur, propterea quod quum tres antecedentes versus e polyschema- tistorum, quos dicunt, genere omnes incipiant ab iambo, idem in ſinali versu factum esse consentaneum est; praesertim quum concitatiora versuum initia optime consen- tiant cum vehementi orbarum matrum plangore. Item Bacch. 868. ob praegressos Pherecrateos iambica basi instructos similem structuram statuimus. Alind exemplum vide Helen. 1308. 1326. ubi versus duodecim brevium nihil aliud nisi Glyconei sunt, solutis omnibus arsibus, sed cum iambica basi recitandi, quia finilimis vel eadem vel similis ratio. Ceterum ut pari modo alios etiam Glyconeos a tribracho incipientes quamvis in initio versuum positos metiamur, nulla cogimur necessitale. Porro cum trochaica basi mutatur tribrachys Phoeniss. 1530. et antistr.; cum spondiaca Bacch. 99. 114. et Helen. 1493. 1510, si quidem verum est, quod Maltthiaeus in stropha scriben- dum putavit Neνε̈ᷣνιμωο Jτ ⁴.αdeĩνον πτη‿‿νιν ⁸ινν ναον ε̈es et in antistr. 03& 1 0G lou eious oτε τπτοσνονσ. Postremo tribrachum respondentem reperimus dactylo Phoeniss. 1531. 1534. Nam Seidlerus de verss. dochm. p. 335 seqq. admodum artificiosam fotius carminis, quod inde a v. 1485— 1581. legimus, compositionem admirabili sagacitate indagatam tam luculen- ter descripsit, ut de antistrophica eius natura dubitari iam non possit. Ex illins igitur constructione ita versus 1530— 1535. sibi opponuntur: C0. 5

61το⁸ι, Airre Gοοιςσ ϑννυα

d1ν εμρμαα q†—dHéreg,

de5o, ꝗꝑ„vα‿s, 06ν α⁶να