De Arati Solensis aetate.
Quaestionum chronologicarum specimen primum.
Quum studiorum meorum ratio ad eam me nuper deduceret litterarum Graecarum aetatem, qua post Alexandrum magnum homines eruditi aut ingenii sui sterilitati sententiarumque inopiae nimia artis inten- tione subvenire studebant, aut reconditis plane abstrusisque rebus curiose undique congerendis et enar- randis in ea disciplina elaborabant constituenda, ex qua philologi nostri prodierunt, quum alterius generis nugas et artificia respueret animus, ab altero non mediocriter delectabar maxumamque voluptatem cepi ex vitarum librorumque reliquiis colligendis et examinandis eorum virorum, qui non modo doctrinae laude aetatem suam illustrarunt, sed etiam critica, quam ipsi profitebantur, arte omnium philologorum duces facti sunt et auctores. Quum vero per eam, in qua collocatus sum, vitae stationem paucas tantum eas- que subsecivas horas talibus studiis tribuere mihi liceat, et praeterea a majorum bibliothecarum ope adeo destitutus sim, ut libris caream vel maxime necessariis, factum est, ut universas, quas de rebus Alexan- drinis institui, quaestiones usque eo absolvere non possem, ut foras eas efferre virorumque doctorum censurae committere auderem. Partiunculam igitur aliquam eorum, quae commentatus sum, oblata hac occasione edere in animo est; videtur enim ea reliquis magis perpolita adeoque consummata, ut viam rationemque studiorum meorum viris doctis probare et gravioribus, quae aliquando sequentur, qunestioni- bus pro fundamento quasi quodam esse possit.
Est autem libellus meus de Arati Solensis aetate, quam accuratiorihus, quam antea factum est, terminis circumscribere me posse arbitror. Qua in re qui insuperabiles prope difficultates, quibus id genus quaestionum, quae ad annos recte computandos instituuntur, aut propter rerum penuriam aut auctorum infirmitatem obseptum quasi est et obstructum, ipse noverit, is certe, si alicubi me errasse animum adverterit, errores facile condonabit et mitiorem in partem interpretabitur peccata, qui in memoriam revo- care velit Galeni illud: Ialεrον αeν˙νϑυμοον ra diαααναοᷣdeνενν εν ofe, 16 uε 61% A†νοιααντια, 16 ds axςσ σρνοωQππι⁴α, ι ϑe&εαεστεεοαοωσ—ννυέυm⁄⁴ανα.
De Arato igitur et Suidas s. v. Adaroc et quattuor ejus biographi, quorum quas ex diversis con- gesserunt narrationes in Westermanni illo libro, qui 54ν₰οακαοο inscribitur, conjunctim extant, quae ad ae- tatem ejus certioribus circumscribendam finibus satis adjumenti nobis praebeant, tradiderunt haud pauca. Ex quibus quae evinci possunt ut certo quodam ordine enumeremus, regibus innotuit Antigono Gonatae Macedoniae ejusque conjugi Philae, quorum nuptiis interfuit, Antiocho Syriae, Ptolemaeo Philadelpho Ae- gypti; praeceptoribus usus est Persaeo Citieo Stoico, Dionysio Heracleota, quem Metathemenum voca- bant, Menecrate Ephesio, Timone Phliasio, Menedemo Eretriensi; aequales habebat Zenonem Citieum, Alexandrum Aetolum, Philetam Coum, Antagoram Rhodium, Callimachum Cyrenaeum, Menandrum Athe- niensem. De hisce omnibus rebus me dicere oportere intellego.
Ac primum quidem eorum regum tempora et res accuratius éxaminemus necesse est, quorum
gratia et favore florebat poëta Solensis, ut fundamenta quaedam quasi jaciamus, in quibus tota haec quaestio constituatur.