80.

85.

90.

100.

110.

— 2—

nam perit ut vivat, se tamen ipse creat. Colligit hinc succos et odores divite silva, quos legit Assyrius, quos opulentus Arabs, quos aut Pygmaeae gentes aut India carpit aut molli generat terra Sabaea sinu. Cinnama hinc auramque procul spirantis amomi congerit et misto balsama cum folio: non casiae mitis nec olentis vimen acanthi nec thuris lacrimae guttaque pinguis abest. His addit teneras nardi pubentis aristas et sociat myrrhae vim, panacea, tuam. Protinus instrato corpus mutabile nido vitalique toro membra quieta locat. Ore dehinc succos membris circumque supraque injicit, exsequiis immoritura suis. Tunc inter varios animam commendat odores, depositi tanti nec timet illa fidem. Interea corpus genitali morte peremtum aestuat et flammas parturit ipse calor, aetherioque procul de lumine concipit ignem, flagrat et ambustum solvitur in cinerem; quos velut in massam cineres in morte coactos conflat et effectum seminis instar habent. Hinc animal primum sine membris fertur oriri, sed fertur vermi lacteus esse color. Creverit immensum subito quum tempore certo, sese ovi teretis colligit in speciem: inde reformatur qualis fuit ante figura et Phönix ruptis pullulat exuviis, ac velut agrestes, quum filo ad saxa tenentur, mutari tineae papilione solent. Non illi cibus est nostro concessus in orbe nec cuiquam implumem pascere cura subest:

—