— 3—

Siturum pollicitus ſeret, ne verbum quidem tradidit, etsi non ea, quae historiae seriptorem deceat, ar-

g persp at i tamen, quae ad verum provime accedere videatur, ope ex- plicui peculis poetae ilium a nemine, quod sciam, animadversum fuisse, ubi de nostra d di tempus erit, docebi; nunc, quod Thierschius summum argumentum existima-

vit, interiorem illius certaminis sigmificationem nisi si quis in ea qua ipse opinione versaretur percipi non posse, ab omni parte vacillare tribus, quod aiunt, verbis ostendemus. Etenim quamquam admo- dum mirum est tot tantasque non ab Euripide solo sed etiam ab Aeschylo ineptias proferri et utrum- que poetam in nugis rebusque minutis ita difficilem inhaerere, ut rabularum de foro et veteratorum potius, quam p 1 ldeantur, ubi tamen ea omnia ad Euripidis mores accom-

modata et Aristophanis fuisse intellexeri- is non ex media philosophia et artium doctrina pe-

titis, sed quae communi omnium captui oonvenirene nec magistri dictantis morositate, sed lusu et

facetis Aeschy Euripide p liorem esse ostendere, de certaminis illius natura ac fine verio-

rem, opinor, sententiam concipies. Quum enim Euripides, syllabarum verborumque auceps*), non uni- versa ſeune indoie sed singulis verbis operis praestantiam metiri solitus ⁴), in rebus levioribus totus, „ in d dat pro more suo nugis, ut ait ille, armatus, poeta qui o-

amoc

mnem vim humanitatis caussasque cas teneret, quibus mentes aut inci- aut„ scite fecit, quod Aeschylum, summae gravitatis virum et quod sibi cum tam vili adversario decertan- „dum esset indignatum, par pari referentem nec arte subtiliore contendentem induxit. Quo vero Thier- schius vel maxime nititur, Aeschylum versu 1144. sua ipsius verba perverse explicuisse, eo— ne- que id difficile est videre— nihil aliud effecturus erat poeta prudens, nisi ut Euripidis, qui duocum- due adversarius sese vertebat tamen usque lacessendi locum reperiret, veteratorium ingenium palam proponeret. Itaque quum illud Thierschii argumentum nihil ad eius sententiam stabiliendam valcat, ad reliquas eius rationes, quas homini alioquin bene faceto et emunctae naris in mentem venisse nollem,

satis miras advertendum est. Quarum altera numero iudicum theatralium quinario nisa numquid per- versius itari possit i Etenim practerq quod vel si iudices theatrales certamine illo

sugillari concedamus, quod tamen non concedimus, de sollemni theatrali iudicio hic sermonem esse „quominus arbitremur vel Xanthiae quaestio(v. 821.) prohibet, illud de tragoediarum in certamen com- lenum esse co potissimum ostenditur, quod non de

missarum praestantia iudicium ab hoc loco plane à unius alteriusve fabulae victoria, sed de poetarum sapientia et virtute contenditur; alioquin enim So- phocles, quem cum Aeschylo toties'certasse scimus, in contentionem venire non denegaret. v. 791. sd. Nowò 6' ε4ler, de doνi △᷑ edνννμ⁸

E-edoοςα uν⁶ςεεςσασ νπν μαιν dcxνdos oarf

EEeur œrd Tννꝙꝙε d 1ν, 1σ xe reᷣενne diενπνέρνανκσσσνsQέσαxο rr6 Edourio-. Deinde ineptum est, si quis quinarium illum iudicum theatralium numerum hic reperiri ita osten- dit, ut non solum Pluto, qui certamen instituit(v. 785.), sed vel Aeschylus Euripidesque, qui certan- ttum partes agant, simul iudicum personas referre dicantur; nam Socratis ratio, duam optime sibi

videtur Thierschius contulisse, ab ea, quae hie est Aeschyli et Ruripidis, tantum differt, quantum

*y) pac. 532. EAοσ mσχ⁵⁹⁶ον. Ach. 398. EEo EvAAy Sidlic. *) v. 801.— G„do Elduνd⁸ς eædr bios Saduvtern guh rde rocydias. ecf. v. 825. sc.