Ranarum Aristophaneae fabulae indole atque proposito. Scripsit Fr. IH. Hennicke, philos. doctor et professor.

—.—

Ranae fabula quamvis iam antiquitus, id quod veteris cuiusdam Anterperäs iudicium ¹) et quo

excepta dicitur ille Atheniensium plausus ³) ostendit, inter nobilissi A p numerata

sit, ad hunc tamen diem neque qui maculas eius splendori longo temporis quasi decursu et librariorum vel inscitia vel incuria adspersas ingeni sagacitate ita feliciter, uti par erat, elueret, neque qui de eius indole atque proposito ita scite disputaret, ut novam de eadem re quaestionem supervacaneam redderet, nacta est. Namque post veterem scholiastam ³), hominem non omni ingenii laude privandum, qui primus fabulae argumentum perscrutatus etsi verius quam vel recentiores quidam iudicaverit non ta-

men interiorem indolem assecutus est, post illum Frischlinus, mediocris vel parvi ingenii homo, tanta sententiarum portenta, quae somniantis esse videantur, non disserentis, exhibuit et Sam. Petitus, cri- ticus ut si quis alius infelix a Kustero et ipso non optimo critico vocatus*), ita inepte in eadem re versatus est(Misc. 1. 13.), ut eorum opiniones quae iterum commemorentur vix dignas esse existi- memus. Itaque quum illorum disputationes omni rerum rationi adversatae nihil quo fabula illustrare-

di ni

tur his operam suam collocarent exstiterunt; qui

qui in casu Aristophanis interpretibus propter summam rerum consilio, ut videtur, nullo constrictarum uber- tatem et copulationem, ut ita dicam, dissolutam fere communi fabulae partem omnium rerum fastigium et quasi culmen arbitrati pro Junone, Tod Tinnt. n lcpules Lete eerunt. Testantur hoc satis superque

Baan Kochetti, qui, ut nova A i reip ratio, ex qua peregrinis scele-

stisque l notaretur, fabulam a poeta conscriptam esse sta-

*) T0 ds dodνμα ευνν εε να—*φι⁷ωνπνονςσ τπτ⁴νν τeο⁵εον Schol.

²) O5 1 ⁸ εαυινκιαςμσσστ⁶ dοemναα dd iν eν αr rαedsν, dοe α dνεdεεeν˙νν, ds giα Ahaualdoxos. Schol. Quapropter quae Welcker. Aeſch. Fril. p. 527. narrat magnopere miror. Caeterum de tempore fa- ſudicare periculosne res est aleae,

hulae iterum doctne praefracte ³) Ds 02„ 10 dα,α τοωι Hνorou dnrd roν dre do-, 49 Aoεε⁹ς zard rros gocogod zan Jéooν ead apevdorönou 1d daud d Ne-eAov, Ouro va Ti0e d Odiνᷣ τάν qlrονάων νααάον al drorudou ad dgvode cl* drexvrara pod —oyrog. Beck. p. V. ¹) Valck. ad Eurip. Hippolyt. 26.„S. Petitus non sane xourlxdαιτοο, theologus perdoctus.“ 1

œuwerduro,