6

AAAl, dασασ, dανιαεαι, ddd, dalurdg, de quibus Etym. M. 56, 55 Trxo 1n dαννν εrα ‿α, d—%db dαeοασν, d- Ob SOpMlœι⁴⁶eν ⁶νυονια ααννdς, Alœlυανν, zœl dαιννα, non satis certa sunt. Facile esse potest, ut haec omnia posita sint ad verbum lxmnuæ explicandum, et formae non reduplicatae dn AA⁴ονα, dνςα, dauurec ansam ad hoc praebuerint.— doοei r1 euν dnd riο α qπσνπ Ammonius 138.— De 0410 v. Etym. M. 253, 29— draorœios ex chæy (silentium) ortum videtur. σ insertum, ut in diεοσνα, εοαναοε, 1dox— eriτνναοςσ et reετμαος, quamn formam Hes. praeter alteram servavit, si cum êredg ad verbum sub- stantivum 2ν⁴ι referretur, reduplicationem plane insolitam haberet. Hujus enim parti- ceps esset v, quod non ad radicem, sed ad suff. zeoc pertineret. Sed haec non sola causa est, quae illam etymologiam dissuadet. Constat, radicem illius verbi subst. fuisse g, ut Sscr. M as, lat. es(cujus s inter duas vocales in r mutatur), germ. is, atque

adeo hebr. B8 Sel In Graeca lingua illud ante consonantes aut ipsum adest (²0—- uε) aut ejus loco alia consonans(&ευι⁴ε, 2uεννα) vel vocalis longa(elναμ. Horum nihil factum in illo&redg, atque adeo, quod ad radicem pertinet, ejectum esset, quum alias adject. verbale literam ascitam toties habeat. De origine hujus adjectivi nihil certi scio, sed conjicio reducendum esse ad eros, et, cum istud non solum annum, sed etiam tempus exprimat, primariam notionem tempestivus, opportunus, οσασoς habuisse. IIluc spectat etiam Hesych. glossa érε⁶ν....&7Te&r&Ov..—& 0 0, quod, sicut interj. 2101, vocalem„Priorem variam habet, imitatur vocem istius avis. Est lat. up-up-a.— TIr-ro et Cnuες propterea reduplicata esse nego, quod, ut jam in praecedentibus indicavi, nusquam video suffixum ullum(r autem pertinet ad adject. verb. formandum) reduplicationis particeps esse. Referenda sunt ad perditum irοο, factum ut α‿lεα, do-Tεο(in 00„⁴οτε). Nisi mallem Graeca, ubicunque fieri potest, ex graecis fontibus derivare, quam ex peregrinis, ea adjectiva referrem ad Sscr. G◻ at(continuo ire) — dylνοναμα progessum est ex negatione dν, d&ναᷣ ut Tiναυ ex Juy, Ily. Similiter nostrum ver-neinen(alth. int-neinan) ex negatione nein, et latinum negare ex ne, inserto g, aut nec, mutato c in g, ortum est, cf. negotium, negligens(neclegens Fest. 162, M.), necopinatus. Posteriorem sententiam amplecti malim, quia Festus(162, M.) tradit, nec ab antiquis positum esse pro non. 5

b) Eae, quae duas consonantes habent.

Quum radix, quae tota repetitur, duas consonantes habet, ut jam supra dixi, vocalis fere in medio est, consonans exiens O, perraro finitimum 1. Vocalis radicis ipsius incrementum saepius capit, in syllaba reduplicante semper pura manet. Pro v repeti solet o.