DE FICTA OMNIPRAESENTIA. 9

que Deo eſſe coaeternam eꝝ coaequalemn, èæ minime a Deo productam. Certe iam a ſoholatticis doctoribus haec opinionum monſtra feliciter confecta ſunt;& noſtra potiſſimum aetate, nihil euidentius comprobatum eſt, quam triumphatrix iſta veritas, quae coutingentiam huius mundi, ex rationibus duce natura cognitis, pro- pugnat. Neque rAvIIVS Araroyree declarare poſſet, Rom.

I. 20. paganos, niſi hoc certum atque exploratum praeſtruxiſſet: fieri poſſe ac debere, vt pagani, ſola ratione ducti, Deum ab hoc vniuerſo ſeiunctum,& auctorem illius opificii, agnoſcant.

§. VI.

Vt igitur ad MARONEM noſtrum reuertamur, neque ſuam ille ſententiam hic aperit, quod eius verba confirmant;, neque ſi aperuiſſet, vlla ex par- te cum ſaniore doctrina, vel rationis, vel ſacri codicis, conſpirare, credendus eſſet. Nam illa(quae dici- tur) ſupremi numinis ommipraeſentia, longe diuer- ſum quiddam eſt,& a MaRoONls effato ſeiunctum. Nam ille Stoicorun Deus, r) in partes discerptus eſt, 2) nec ab hoc mundo diſtinctus, ſed neceſſario vin- culo cum ipſo mundo connexus 3) ex pluribus prae- terea, quae jinita ſunt ſingula, compoſitus; cum a- nimae ſint particulae eiusdem: 4) vitiorum denique & flagitiorum auctor. Quando enim peccant animae, pars quaedam illius Dei peccat. Vt de ceteris abſur- dis,“& nominatim de fato, nihil dicam, cui Nu- men ſuum ſubiicit ſtoicus philoſophus. Quod ne

1 B 6 LIPSIVS

2*