— 24

sed imago quaedam, qua molio, ex qua omnia gignuntur, quasi maniſeslatur. Luod enim Sextus Empiricus de Protagora profert Pyrrhon. Hypot. lib. I. cap. 32: cha o 40 2 avnb, Tr'y UX„v g6uGT ſ“ Slvat, 6s0νοσ‚8 d8 ad ⁊νi⁸ oVys Nas roosésts Abr zuud dmsOe 0 ¹Gοαν ỹέ⁹ννεεa, et alio ejus capitis loco: Abysi s a! 7008 XöyouS TAvT zet QaiuOννν Ʒrοαεςαςαι εν τ b'Auν— inde nequaquam efficitur, Protagoram materiam qualemcunque dixisse rerum initium: vid.§. 6.(qui numerus falsus est pro 7)*.

Concedo quidem, ex Sexti Empirici locis laudatis id non consequi, ut Protagoras materiam qualemcunque rerum initium significarit, immo eum de absoluto, quod nostrates dicunt, rerum initio ne cogitasse quidem me demonstraturum esse spero. Neque, ut ea, quae Frei in paragrapho septima affert, statim commemorem, negare in animo est,„vocem 6Ay ex Sexti potius, qui res corporeas hac significatione comprehendat, quam e Protagorae usu dictam esse, et Sexti verba„» ol⁴‿* geuασρ⁹ g-rνν nihil valere nisi„9 VAy 681ν, id quod cum Protagorae placito, nihil esse, sed fieri omnia nequaquam pugnet“.— Sed pugnat Sextus quam maxime cum prima illa thesi, quam Frei proposuit. Nam ad meram motionem res et affluentes et defluentes, de quibus Sextus verbis τρ☚ εετσεες atque ãποορ εε⁸ utens dicit, minime aptas esse quis non videt? IIooοsecεts illae atque àrτοοωσνσss non meram motlionem, sed multitudinem potius rerum motarum nobis significant. Si quis vero Sexti verba recte interpretari vult, nexum, qui inter haec et ea est, quae continuo se- quuntur, respicere debet. Sextus enim l. I. post verba 6εσσα ds abrijs ανεαιιι r905SEgiS ävri T5ν πο˙οοινmεμαμν νέννεεςαι ita disputare pergit: ual rasς aios*εις Esrauocpsigsai Te ual axl*⁴lοιοοοσςρα τaod ττl τdς»Xinias nal roòνs s dX³Xas naracgzsvas Tν πι‿mεαν. Quihus ex verbis apparet, Sextum hunc exprimere voluisse sensum:„ex Protagorae sententia et res omnes, quas nos sentimus, perpetuo fluxu moventur, et nos ipsi, qui eas sentimus, non idem manemus, sed semper mutamur“. Rebus externis Sextus corpoream quidem substantiam, neque vero ullam qualitatem tribuit, vel ut Sexti sermone utar, res externae omnia esse possunt, quae omnibus videntur. Sic enim auctor noster disputationem suam persequitur: Xıνεε s aæνh τοσνι Xöyοu rävουν τέιον Haονομενσν brousigdat r Ay, ⅜ dvamςαι τ ν UXSv 6-ov O' Saurh rävra lvan bca rã- Oaivszai. Sed in haec verba accuratius etiam inquirendum est et quid de iis sentiam, infra exponam. Hoc tamen ex iis, quae adhuc disputavi, assecutus esse mihi videor: Sextus Empiricus in loco laudato de communi principio, ex quo oriantur et res molae, quae sensibus percipiuntur(objecta), et res motae, quae sentiunt(subjecta), nihil omnino dicit, neque in alio loco tale quid apud eum legimus. At fortasse aliquis putet, auctorem nostrum non salis accurate Prolagorae placita explicasse, sed summam tantum rerum tetigisse. Alia quidem ratione hoc verum est, sed hac in re non possum non Sexti auctoritatem defendere. Accidit enim quaestionum Protagorearum scriptori id, de quo supra