11

latere contendunt, mihi non aeque placent, quum neque id, quod uterque proposuit eumεεςστοεεοονα neque altera, quam Buech. adjicit, conjectura vrr¹σεκοονς literarum ductus accurate sequi videatur.

Primum ut de lectionibus quas Ox. et Neap. exhibent, ambabus judicem illud xνοε (Ox.) pro fundamento utendum esse mihi videtur, quum ex altero 7M10TP(Neap.) ne minimum quidem sumi posse unusquisque videat. Facile autem ex illo ioν ad formam vocis ıoιε(fiducia) nos duci nemo non concedet. Qua ex lectione transeundum erit ad Neapolitani 10,π, quum illud HO(OX.) ad verum investigandum adhibere non pos- simus. Ne plura, locus ita emendandus videtur, ut ponatur:

Tedεᷣνταα dε πσ mιιαμιν ϑ υτoτιν αďονς τοεσ τ/⁵ νϑεεemQ⅞ẽixm ταοονκνναεεs. IInd dνν quod affirmandi notionem continet, ante ioτν parvae lacunae explendae causa Posui neque minus ideo, quod optime favet sententiae, quam locus desiderat. In iis, quae proxime sequuntur, non video, quid illud„ας(lin. 19.) a Gomp. et Buech. receptum sibi velit, quum causali nexu cum iis, quae antecedunt, nullo modo verba sequentia conjungi posse persuasum habeam. Huc accedit, quod in Oxon.(meliori exempl.) ne legitur quidem„dο, Sed KAIII. P. Luce clarius puto nil aliud nisi απςε inesse, quod cum participiis sequentibus conjunctum nexu concessivo in sententiam totius enunciati optime quadrat. ExX literis: ENOFMOT... ENO(Ox. lin. 20. 21.) vel ENOTMO... ENOI(Neap.) genuinam scriptoris manum recepta scriptura srευνυυννμεμοιςα restitutam esse censeo, qui dativus aeque ac εα⁴ονοσαιν ad antecedens τois referendus est. Itaque sic legendum erit:

xcεεο ενπααάνα τ uν ο⁶ιν Ʒμιωα ενννινυυμοωυιμιμνισ, τ mϑεοω*ἀαμιαςρο oνd sεεοα⸗»²⁷εονανν εtς Sεοd eicev.

Col. XVIII. auctor commemorat hominibus iratis nonnunquam vel bestias quasdam moribus praestare, quippe quum canes robustiores latratu debiliorum non moveantur; quin etiam Alexandri canem ne in aliam quidem feram occursantem invectum esse nisi in leonem. Attamen multo magis mirum est, quod ot τ̈πνς ττου mDwcĩwmol αεον eu

T4T. CTCINOPIIIZC MAT. OENTAI(OX. XVIII. 33.) (FCIN dilucide exhibet Neap.) Non satis arridet, quod Gomp. ex his literis elicuit zœνιαα αάe] uννυϑνοοες dᷣrcl.

Nam aliquid offensionis inde oritur, quod in utroque apogr. articulus zaı desideratur. Sed omnino, quamquam inquirimus in sufficientem sententiam, nil invenitur, quod speciem probabilitatis prae se ferat. Quam Buech.(I. c. p. 583.) commendat conjecturam zαισ FToαονσι praecipue propterea claudicare videtur, quia supplementum lacunae spatiolum egreditur, quippe quod summum quas literulas flagitare ante pedes est. Spengelius (philol. suppl. II. Gotting. 1863. p. 505.) locum conclamatum deposuit. Ut meam sententiam dicam, ita scribendum esse arbitror:

0 dν τυννντmπτπν̈ ϑ([˙οι τμπαοων œ mν⁵ς ννν υνᷣσνεdουν dυαz‿νε̈εα 2*