17

tior Platoni, nihil tam facile in animos teneros atque molles influere, quam varios canendi fonos etc. Quamobrem ille qui- dem vir fapientiſſimus negat mutari poſſe muſicas leges, fine mutatione legum publicarum. Ego autem nec tam valde id timendum, nec plane contemnendum puto.«— Muſicarum legum mutatio apud veteres, et Graecos inprimis, res ma- ximi fuit momenti. Muſica latoni pars fuit educationis publicae, et vere timendum Ciceroni, de legibus pPhiloſo- phanti, ſi Platonis memor fuit verborum,(Plat. derep. III.): „Mußicum abfolutiſſfimum et ſumma harmonia compolſitum diceremus eum, qui pulcherrime mnafhticam cum muſicu miscet, moderatiſſimeque haec animno adhibet; multo magis quam eum, qui chordas temperat.—

Attamen alius Platonis locus*) vel maxime probat rem- publicam ilHlius non fuiſſe vere idealem; fed potius plato- nico-graecam, ſive inter civitates graccas more platonico condendam. Quod temporum practeritorum et praefentium ſtatus monuerat, Plato ante oculos habuit, et molliliem prae- fertim cohibiturus, leges tulit. Nos igitur, cum et muſices certa tantum genera virilia admitteret, vel fapientiſſimi viri ejusque aequalium auctoritate, vel alio judicio permoti, in Partes

*) Plat. de rep. III.:„Eum, quiĩ animi ſapientia in ommes formas feſe vortene, et omnia imitari poffit, venerabimur quidem ut facrum, venerabilom, ju- cundum, etc. mittamus autem in aliam urbem, unguentum in capnt ejus effundentes, lanaque coronantes. Nos auſfteriore minusque jucundo ute- mur poëta, utilitatis gratia. eto.“(Verba haec non, niſi de civitate fa- manda et reſtituenda, neque vero de republica idoali condenda, valere

poffunt.)

0