—

— II—

exinde voluptatis, utilitatisque fonorum permagna pars. Cum enim nos omnes non omni tempore aeque libenter trahamur atque cogamur ab argumento eo, quod in poëſeos imagini- bue dohignalis menti pr acformatur, nullam aliam ob cau- fam, quam quia interdum nobis, a ſtatu rerum in carmine contemplandarum Paene devictis, fortior deſideratur vis ab- Airahendi,): aequa utrique arti, pro tempore et conditione naturae noſtrae, ſervetur dignitas. Muſica abſolutam atque integram attingit eſentiam noſtram. Senlus enim purus, quid eſt aliud, quam primitiva et ex alto vitae fonte haulta perceptio Ipſius, five fubſtantiae noſtrae?*)

8

Poéhſis contra magls naturam conjunetionis noſtrae cum ckivenfis omnibas aperit. In imaginum enim contemplatione cum verſamur, commovetur fenſus coufociationis, cogna- tionis, discriminisque remoti. Quem igitur juvat multorum alienorum adſpicere facta, labores, gaudia atque dolores, et quafi auferri ad focietatem cum illis ineundam, is celebret coletque Poëſin, pulchrarum imaginum creatricem et con- fervatricem. At vero cui De Pes Fenfus propriae in-

. 2 divi-

mam corporaliter mulcet, et folo auditn ad quod vult deducit.— Per

hanc cempetenter cogitamus, pulchre loquimur, convenienter movemur etc

*) Non quidem me latent verba celeberrimi Cocthe:„Der Sinn erweitert, aber lähmt!“ et vere vituperantur, qui, intellectu et ratione nogleeta, animi fenfui exoolendo unice operam navant. Sed cum cogitationum mo. rumque fundamentum humanum,(ne dicam cauſa divina,) fenfus ſint in- teriores, ot cum inveniri, perſpici, factisque oſtendi nusquam id poffit, quod nusquam in pectore mortali excitatum vigeat: formetur et animus ea arte, qua motus inenarrabiles, ſive vitae ſigna, aullo alio, nift illo modo erprimenda, meditationi repraefentantur.