22

13.) ante verbum Iéuan cogitando addentes, eo magis miran- dum puto, quo propiora sunt exempla, quibus a nobis pro- posita struendi ratio probari potest. In hoc ipso enim, cu- jus partem tractamus, paragrapho, plane eodem modo verba: Tévναι Ʒ απαχαα το Küoν Sikous a verbis sequentibus: rdẽu na³⁴ 1ν ·⁴‿νeςe ſu, aperte pendent; quodque magis mire- ris hoc proxime scripto loco similiter rectum, quod dicitur, regens praecedit. NXenophonti autem illam scribendi ratio- nem non in sola, quam tractamus, sectione placuisse, libri sexti cap. IV,§. 36. docetur. Scriptum enim ibi exstat: 5½ο* εeνν εα 59ενεαι ενεέςισι τ‿ 1εα εε εκν Servant nimi- rum loquendi formulae ι 1ν⁴ τιννrνi et a2X³⁵,„ ·⁵ο Iegd jy eandem structuram, quam verbum 2α‿μεςεvν. Cf. He- rodot. lib. VI, cap. 76..

Quodsi paragraphi 3. verba ultima non ita essent ex- plicanda, ut nos explicuimus, ante iévar vox duονρννᷣ a§. aujus initio repetenda esset. Quod ne quis credat, haud vereor.

Corrigenda: P. 5. I. 14. leg.&rτ‿τιααααανς. P. 11. 1. 12. leg. Abroooma⸗ P. 14. 1. 1. leg. debebant. P, 15. 1. 7. post scriptoris add.: verba.