28

ratayte öri οοσςα intà raie doxalais eqerden d&n i zM‿ριερ éααασςν voο⁴o. Quare in Pherecratis fragmento apud Plutarch. de musica c. 30 v. 24 scribendum xoε‿α õdena pro vulg. dα⁴dεινκ⁴α, quod temere prætermisit R. Hanovius exercitt. crit. p. 57. Itaque iam ante Timotheum fuisse qui decem nervis lyram exornaret Ionis testimonium luce clarius ostendit, quemadmodum apud Phereeratem I. c. v. 5 etiam Melanippides vituperatur quod νᷣεν— εroinds JoO⁵⁶ας dαεεσνκαα. cf. IIanov. p. 39.— Ceterum Meibomius verha y dezx6οοαα oeh ad Euclidis, non ad Ionis orationem rettulit, attamen annotavit solum Bryennium habere vocabulum lbox ab ipso fortasse explicationis gratia additum. Ac velut Terpandri, ita etiam Ionis locum ab Euclide sine titulo carminis laudari pro- babile est. Reliqua Meibomius ita restituenda censuit: rdεnν Srovoe rds νν⁴. At Pena ediderat Tdιιν ENere Ade dοσ. c. J. Brxennius EZerr de rdo n. t. J. Coventr. Exere dν Tde, unde paullo commodius extricabis Aoσν quam ouca, siquidem comparaveris litterarum vestigia EXEIAN cum E. XOTXII Vid. H. Stephani thes. G. L. Vol. II p. 965. 976. ed. Paris.

V. 2. Accusativus rds— rεν⁶οs aptus est a verbo nescio quo, quod una eum prægresso disticho interiit. Harmoniæ autem trivia eadem fere esse videntur quæ hodie a musicis vocantur Terzen, opposita iis quæ upνdοa dad eαοαανoᷣᷣ(Quarten). Ex duobus enim tetrachordis ita com- positis, ut alterius sonus gravissimus alterius esset acutissimus, natum heptachordum quod'sonabat disdiatessaron(quod h. I. Ion simplicius expressit òοd εαᷣαασαοα, i. e. in QOuarten) auctore Bœckhio de metris Pindari p. 205.— Ceterum ex hymni Homerici in Mercur. versu 51. rr⁴ ò Ouννσασeον νν Taνςααο οοeς ipsum hymnum compositum esse apParet post heptachordum a Terpandro iam inventum, quum tetrachordi auctor Plerumque. Mercurius ipse perhibeatur.

V. 3. οsν eεᷣ„ 4nrdroror, sic emendandum nobis videtur prementibus vestigia partim codicis Barocciani oν ν od err. Partim Coventr. ςα μμκν qς¶ επα⁵. Particulæ ts„ο(i. q. etenim, namgue) pariter coniunctæ leguntur in Iliad. XXIII, 277. dνεoε te„dο eici. cf. P. Franke de usu particularum odos et oute p. 13. Hew autem adverbialiter dictum(ut 1, 9) ita ut sensus sit: Antequam lyra decem chordis sonabat, omnes Græci ultebantur neplachordo-— Quæ a Terpandro atque Ione appellatur erετονοε, apud Pindarum Pyth. 2, 70 est inrrdeæruros, Nem. 5, 24 Sr⁴eσ ꝙ6ιe— Meibomius et Nieberdingius Bryennium Senti ediderunt ᷣρσν αμεν σ εέ&ατονον νᷣν. r. 1.

. Dieeee Laert. I, 120. IL2N ν XIog ει mαάχοτον[Segexν⁶ον⁵ eσσν

C

6 4¹5 vvoοι venεσεενο 7O aot l-o⁴. aul F.Sldeνς νꝑi IeOeren&rεν iοrop, eiree II Sa*60; Er24ε 6 ꝗobe rrεOε ππανειμν 1 dusQrcn vο‿ιασς 21 G All εέ̈εμέιιιεεκν. V. 4. 6s 5 u*, sc. 6 Tedevdone, qui Pythagoræ præceptor fuisse traditur. Particulam bs, quæ

k. I. vulgo est&εονοε, accentu notavimus quo Iacobsii coniectura 6⁶⁴ν reiiceretur. V. 2. Sensus: etiam defunctus lœtam animo vitam degit, i. e. animi immortalitate fruitur. Athenæus X, 43 p. 456 F. τςσ ϑε 6 I2N] ν οπρσ εκαιeφιμς εσ⁴ εινν 6νν Xouoiνννσ ijg XoH*is, TeXεον 9 ⁸ 35zan gs. unde Rœpkius p. 38 huncce restituit hexametrum:. XSOAAs[uo‿ze] 1εν Ʒ&εέ Tε³εον e Sννμάτοο. Idem RRœphius p. 50 sq. ex hoc fragmento- Ionem amatorias quoque elegias, a quibus indoles atque ingenium poetæ nullo modo abhorruisse videtur, scripsisse coniecit. At cf. quæ supra iam diximus p. 38q.