3

cultus divini sacrorumque gentiliciorum, 10m ⁷αωeσ, erat quoddam commune bonum gentis universae. Quo vinculo religionis singula familiae membra firmiter iuter se continebantur, atque inde, quod patriarchae, sacrorum praesidi, se suamque salutem confidenti animo per- mittebant, factum est, ut in religionem omnes singulorum quasi radii colligerentur, sedes- que sacrorum gentiliciorum, focus domi exstructus, ubi 9ε½½ eqsεοσσαιν colebantur,“¹) totius fa- miliae haberetur centrum symbolicum.

Sed quia jus e diis emanare putabatur, qui munus sacerdotale administrabat, is pro of- ſicio sacro etiam judicialem habebat potestatem, et quidem sic, ut universae reipublicae, quippe quae ex familia et gentibus constaret, quasi patria quadam dignitate praeesset. Ob hanc igitur sanctionem sacram et religiosam, et quia convictus hominum non juris vinculo, non legibus scriptis ¹²) continebatur, sed pietatis,³) consuetudinis vel moris, ¹) institutorum a majoribus ¹³) receptorum fundamento nitebatur, qui divinum cultum curabant, sacerdotes serioris temporis, primum obtinebant locum in civitate, quae ita omnino religionis induebat naturam.

De illa autem prisca aetate quae sunt nobis tradita, quantumvis parca parumqne confir- mata sint, et quamquam, qua ratione ministri sacri illius aetatis munus suum obierint, plane definiri non potest, hoc saltem non est quod pro certo ponere dubitemus, dignitatem sacer- dotalem atque regiam unam candemque fuisse, in una eademque persona, principe gentis, coarctatam. Ad eam sententiam, praeterquam quod apud alios veteres populos eadem ratio reperitur, etiam hac maxime caussa adducimur, quod serius multis in Graeciae civitatibus

munera sacra cum nomine regis conjuncta fuisse legimus.¹²) Quum enim tempore pro-

11) Cui in mentem non veniat illa serioris temporis&oτα εαœ vel TOurxνενςᷣ. ef. Westermann. in Actt. soc. gr. I, p 147:„fuit igitur ara sive focus senatorius, uti focus domesticus, ita in republica quoque locus sacratissimus.-

12) De αe|α‿μςα ν⁴ι⁴ιιςα ef. Hermann. Sl. A,§. 5. 12.

15) Plat. legg. V, p. 758: TTEOl Sεν τε εα 140νeν drrœ ε„ in 116 1ει0 ειά³ιέο⁹ει ⁷³⁶e⁴ςεαι dLeε zα ⁶ Tενέινάς εννμονναννςσσι ειιιννννmõMďehMoοαν 00dels&rενέόαέννω ꝛ⁊ꝛc“„od EXGν x. x. J.: Strab. XVI, p. 1105: 10 dε 1πα eGGã 8 μα dεάιεν, i dο ππαον αυνναυσιρν i αοαἀ᷑ dεeνν l„e dονανο ëυ‿ .αο ϑεν εσειινννον ιμέοω εά 671060v0v.

14) Dio Chrysost. Orat. LXVII, P. 648: 2011 εέ ½τ ⁸9 prd*εννr1ℳOᷣꝛD2ꝰ εν IOνμεμνυννmQιυη(,»6⁴ d8 dyοα qos νeνουςι ν mτπιεααςα... 2Onμα ϑς αe| εμσαμρμνεο⁴⁴εν α 9oν νπαα νρ⁴ νοs: Artemid. Oneiroer. IV, 2: 200 dε νεέeνιααιασσ³ένέινν υ⁸εν Gνϑεέ⁵ιμνοο α‿*⁵⁷ς oν dνϑνσσιπποõO0⏓ḡ³ ol ²αακιιπισ 0G⁴τνιοοιονε, a ααάααεινντασαι τι τιοτοωνν εςιοο, oν 96, d 2) rfudt, Léyet, 0G G.„νρέμα ‿ιε 7G%% ³ T.ανραα αννεέςα εαι νρασαμιμμερνοο νσςσ εα‿ιονσ.

13) Isocrat. Areop.§. 30: ezeεεν ⁴νυνον 6r²οοιν, dανςις ꝓτςυ⁶eν 1ujνe 1ν πακν˙ οοωνπεαάται⁵ςσοισ 1u, 261 τ⁹νοιιοιμυυυν 00⁰10 0 e idem ad Nicocl.§. 20; Porphyr. de abstin. IV, 22: sεοαςσ ι— 1eν εαχ‿ ⁷ν1μυυασς εꝓρναοοςα εν 10mG Sιeοοιιμννοωιςι τνιm³³³ς.κι⁴οςσ.

16) Servius ad Virg. Aen. III, 80, ubi vocatur Anius„rex idem hominum Phoebique sacerdos,- monet: