37

trochaicorum versuum tres spondeo praemisso notabiles. inseruntur autem tres dimetri paeonici, quorum iam supra mentio facta, clauditque tetrameter mixtus ex trochaeis et paeonibus, exitum similem antecedenti strophae efficiens. ¹)

Praeponderantem numerum paeonicum in eo carmine videmus, quod in Pace vv. 346— 360 = 582— 600 legitur. terni dimetri paeonici ter repetiti, versibus trochaicis disiuncti, trimetro paeonico clauduntur. excipiendi sunt vv. 7—9, qui in libris sic traduntur: str. dνλ αἀeνρ³σ⁹ν 10 100 zx mππλ νεατεον' adyεν ανꝓνν⁴ατανν, antistr. 7 GṽE d*νπσοι*σνιένορονν ior Srοiοαε. uörn ydo uẽ G†ꝓσρe. quae lectio si vera sit, duos dimetros paeonicos dimeter iambicus sequatur. praeterea autem cretico strophae deν νν 15% ditrochaeus antistrophae(öνπ G·́Nεροꝙά⁹σιηρ) respondeat. quod fieri posse quamquam non negamus, tamen arridet levissima Bergkii mutatio:„εοꝙν ceterum totus locus dubius. ²) nec minus fere difficultatis versus primus habet. nam in stropha quidem codicis Rav. et Ven. haec est lectio: el„⁴ο εαeένιτν deν aτν εᷣ ir u6oaey noré, nisi quod Venetus habet„éοετo; in antistr. autem haec:„αẽοςε νταχ σraν d dον⁴ιεονν uυνην es. ita neque de verbis neque de metro constat. ac G. Dindorfius quidem in stropha verbo zozs ante T* posito in antistropha scribit: z2aοe, Ja de.dee u αοι⁴μ̈νοι—φtσσ, ut tetrametri trochaici existant. Bergkius in altero colo paeonicum numerum inesse mavult, cum in stropha rrors deleat, in antistr. deleto verbo»ty scribat: J. J. doομμιeτοισισι νκ †. equidem in stropha Porsono potissimum assentiar scribenti: l„ο⁴ο ενκmέ⁴όττν 6εα τν ννμιμεμαν ταντm 0163 in antistropha autem fortasse ut in re dubia conicere licet:„αςσ, 7 ε ανμιᷣον πεν 1uνν

qTιτασe.

— S— S—— K HL—=

-SS8S— S—

—-— O O—

— 9G——

— 8—=——— 8— ᷑ 9Q————— S— Qꝗ— ũ—

CO SO g VEVSS-—

SS S— e

— O= O O Oe E G ◻—

——= NE A /N

— So e AUs

S—=

CeS—=——=—

huic carmini tam simile illud est, quod vv. 385— 399 eiusdem legitur, ut opinionem exstitisse, tres strophas pares statuendas esse, sane non sit mirandum. cui opinioni praeter ceteros G. Dindorfius accessit, similem rationem Ran. vv. 1370— 1377= 1482— 1490= 1491— 1499

¹) v. 676 pro falso codicum Aεανααðvo vel Aεανοσeν Bentleius dεαꝓνραασσ.

²) v. 5 antistrophae interiit, cuius exitum G. Dindorfius illa verba noni versus: 4νũꝙSν⁴ανο νμάα ⁴ρέιεε, si scripta sint ab Aristophane, fuisse censet. equidem in praesentia id unum monere satis habeo, sententia eam verborum transmutationem non requiri.