PROOEMIUM.

ad erisin libri tertii.

5 et perobscura est quaestio de atsevria et integri- tate veterum scriptorum; quam dirimendam qui suscipiunt, pro universa agendi ratione in tres partes discedunt. Alii enim, ut philosophi familiae dogmaticae, in sententiis de monumentorum antiquorum origine et auctoritate usu receptis vetustateque con- firmatis secure acquiescunt nec facile novis inventis ausisque jure et domicilio quasi suo se expelli patiuntur. Quare si qui Homeri natales addubitant deque arte scribendi serius propagata monent, de lupis et vulpibus, sacrum corpus lacerantibus, cogitare, quam vestigiis rerum antiquarum legendis in doctrinae suae statu tur- bari, malunt.

Alii deinde, ut philosophi familiae criticae, quum in omni literarum genere errores et commenta versari et propagari soleant, quae in scriptis antiquis cum grammaticis, historicis, philosophi- cis aestheticisque rationibus minus congruere videantur, diligenter explorant et, veritatis eruendae unice studiosi, sententiam, etiamsi diu foverint, relinquere non cunctantur; attamen, vera, verisi- milia et probabilia tantum amplexi, dubia, incerta et indefinita

1*