— XX—

Quod vero non dubitaverunt viri docti quidam vel tales versus, quales Eum. 148(dτ oνκννϑενσν dνοuαν υοα) aut Agam. 1136(20 ν0 αsas 2uα᷑eαινπαοταμιι τιια) exstant, generi iambico ascribere, ac si metiendi sint: 0.-ſIC n et PJTe=lenne, id certe probandum non videtur, cum dubitari paene non possit, quin ille trimeter paeonicus sit ab anacrusi(C-=C-L=O, hic ex dochmio cum dimetro paeonico constet CO- —==S). neque magis iis assentimur, qui pentapodiae iambicae cum dochmiis versu com- prehensae exempla Heracl. 82= 101 et Or. 185= 206 exstare censuerunt, cum utroque loco aliam mensuram praeferamus. ac de illo quidem videas part. II pag. 28, de hoc part. V. pag. IX.— iam hexapodiae cum dochmio versu coniunctae exemplum nullum omnino afferri potest.

Quid? versus huius formae 9—-O-O-O(velut Eum. 156 sq., si verbum dισσ⁴έεον priori versui annectere velis, Med. 1256= 1266, alii), vel huius-C- C=S-=S- (ut Choeph. 939= 950, Eur. El. 1153 sq., cett.) num ex singulis dochmiis et iambicis aut mo- nometris aut dimetris constare existimabimus? quos certe non minus ex dochmiis et creticis compositos iudicabimus, quam versus tales— S=—O-—(SSS, nisi quod in illis cretici ab anacrusi monosyllaba, in his ab arsi ordiuntur.

Quae cum ita sint, perpauci restant versus, quos vere ex iambis vel trochaeis et doch- miis compositos esse dixeris. de quibus sexto capite, ubi de versibus iambicis et trochaicis in universum disseremus, paucis erit disputandum.