27

posita(XV), tetrapodia cum hexapodia iambica subiecta(XVIII). particulae XIII et XVII a tetrapodiis logaoedicis incipiunt, hexapodiis iambicis clauduntur, cum stropha« dimetro iambico terminetur interiecto dochmiis versu Adonio.

latae, quam ipse vel maxime hoc loco firmari existimabat.„hic versus“, inquit,„cum antistrophico comparatus invicto argumento ostendit veram esse eam huius metri rationem, duam a me monstratam contra Boeckhium defendit Weiſsenbornius.“ metiebatur videlicet sic hos versus vir doctissimus: C—— G S— S— d. qualem responsionem cum ipsis versibus antispasticis a nobis repudiari supra copiosius demonstratum est. v. part. I pag. 4 sdd. itaque de decem versibus, quibus stropham eam et antistropham constare arbitratur, quinque tan- tummodo vere inter se respondere dixeris; at horum sunt terni dimetri dochmiaci, dui probare paene nihil, singuli trimetri iambici huius formae--=— S=—. qui, cum aliis quoque locis eius carminis idem versus recurrat, certe non multum probare possunt.— alia est ratio Fritzschii. qui stropham tantummodo et antistropham statuens haec fere immutavit: v. 35 αντεννςα ⁴ι u⁴ ⁷α, v. 39 1⁴ς⁶έτοο ϑ³ 01 p4„ oS igrias, V. 51 Kπςριςᷣ zai ptroν⁵ᷣ τρωιπαeντοας, vv. 56— 58 ea, quae iam supra exsignavimus. praeterea post v. 54 tres versus ex stropha repetivit nullo plane indicio librorum manuscriptorum innisus. ac ne hic duidem commemoratae sunt mutationes eae, quae aut nobis quodue probentur aut metricam versuum formam non tangant.— quid vero de Hartungi et J. H. H. Schmidtii partitione dicam, qui omnia ab initio antistrophica esse voluerunt? opus esse non arbitror, mutationes recensere, quibus carere viri docti non potuerunt; inspiciat mihi aliquis schemata illa metrica, quibus Schmidtius in primo tomo libri sui syllabarum rationem notavit, duanta illic quamque inusitata apud Aeschylum numerorum inaequalitas! ad Euripideam sane neglegentiam et ne Euripideam quidem devenisse te opineris.

Sequitur, ut responsio usque ad v. 58 nulla sit agnoscenda. duae vero restant, carminis partes antistro- phicas esse pro certo puto affirmari posse, ut G. Dindorfius non ante v. 166 responsionem incipere iniuria con- tendisse videatur. quod quo clarius perspiciatur, ipsos versus 151— 157= 158— 165 ascribam. quos, si Medicei maxime libri lectionem respicimus, sic fere ab Aeschylo scriptos esse iudicamus.

str. ant. 4. 8 5 3 3. 0⁷0/0 dιμ⁴ειν duuoi T6 1 ⁹‿μυς̈. 4νο/06 1 O rdeoον Ads 40 Qra. 3 6rν Hoa, 6³ gi Aro⁴2ον, Aauor dεονυωνν 9 νH6ννν Trdad 2 να ασοσ 3ν Qe£ 1α⁹ςσ Za*³νdον συα̈nν. GiAd 49re1¹s, 5 dᷣ A16 Geν[ Jooιτiνανκτιο aiνν 7 sriεαiνεᷣrα Toενιαμνοο dyrν T610 2„ 1d⁴,/ο. ri r,Qb dA1uνν r6G Q ι ri peviderat;. ꝗ-u¹ν e, 1⁴νας dναs Oywo 190 6 1οαε 70?&re T42os drrdye¹ 90 9; r⁴dmνον εςος 3ι vv. v. 3 str. Med. d erozpea Hoy.— v. 5 str. Med. Agreutr Hida] 4 4 6. ad ea Hermannus:„Bis“, inquit,„ seri-

bendum erat dochmio monstrante.“ at ea ibsa forma dochmii: Agreuw gila ³ neque per se placet vocali α in arsi ante correpta et totus locus e versibus 15». 151 huc videtur irrepsisse, ut non bis, sed quater illud ² delendum et scribendum potius d ρα Agrenis censeam.— in antistr. libri za ⁶νεν quae mutila esse non minus sententia quam metrum demonstrat. et Hermannus quidem volebat: àν 4νκ μοο vel ασ. quod recipit Fritzschius, nisi quod Hermanni ν mutavit in ³sς. huic nos duodue potissimum assentiamur.— v. 6 str. Med. οοατέναηνο ε aννο, in quo òs cum Hermanno post aiiο transponendum est.— in antistr. libri 3 ανααςν s, pro quo recte idem ν ud⁴να. Gον τ.— v. 7 antistr. fortasse rectum vidit Hermannus, qui codicis scripturam τ τ Ʒν mutavit in ur τπ⁴εuνς, ut metrum versui strophico exacquaretur.— iam veram habe- mus Aeschyloque dignam responsionem, dignam duoque, duam summae illi stropharum praecedentium ab Har- tungio statutarum inaequalitati opponas. omnes versus excepto fortasse ultimo dochmio accuratissime inter se respondent, nulla fere maiore traditae scripturae nisi in quinto versu aperte vitioso mutatione adhibita.

Tam de versuum 166— 181 responsione nemo omnino dubitat. v. 2 antistr. Dost 2uriριοι particulam Seid- lerus inseruit.— v. 3 pro„idoxes Wunderlichius„eα‿οn⁶ε.— v. 4 Med. 114εςισν ⁶, Blomfieldius dε‿εςε. — v. 5 libri 1εεε.ρνακνοι ⁶σνᷣ αeς νεκᷣαάτe. quod quomodo sanandum sit, dubium. G. Hermannus 34. 6 ere, Fritzschius 41. G&Adere. alii aliter.—