26

aut ex dochmiis et paeonibus compositae(I. II. V. VI. X. XI. str. G)). trimeter iambicus solitae formae generi sescuplici ter, est, praepositus(VII. VIII. IX), ter catalecticus subiectus (XII. XIV. XVI). accedunt denique logaoedici ordines et quidem hexapodia dochmiis inter-

i6ere αονμμμν ενον ⁵νωο ꝙοοdνας deeg. G. Hermannus primum versum dimetrum trochaicum catalec- ticum esse ratus lectionem deteriorum quorundam librorum recepit 7 ,¼66 U%/( ¹/ñuverbum εαον monosyllabum iudi- cans. deinde mire sane vir doctissimus codicis scripturam salvam esse contendens tale quoddam metrum volebat inducere: OSUS SSSS— S—. G. Dindorfius ut trimetrum dochmiacum efficeret, οεον scribebat et ab initio 6 1⁶, post zdvreg autem d6 inserebat. Fritzschius verbo 36j a Dindorfio recepto praeterea post 7vde alterum verbum excidisse, quale ³τιιονσπ, Yratus tres dimetros dochmiacos statuit. Mihi Dindorfi con- iectura 0⁴²νο levissima et probabilis videtur; quae forma cum aliis locis occurrere non videretur, magna est scribarum titubatio consecuta partim ⁴ι⁴o 7oi, partim ο⁶⁶ον mτν partim 7 τL et quae sunt eius generis recipientium.— post zdvres verbum interiisse cum certum sit, possis etiam 7er' 7'jere scribere.— v. 32 cod. Med. zona pdo reoατdαν G. Hermannus hunc quoque versum dimetrum trochaicum catalecticum indicat; G. Dindorfius„ag delet, Fritzschius post„do inserere vult uε̈να equidem codices complures secutus 76 1 scribere pro zτ—ͤmalim, ut dimeter paeonicus exsistat.— v. 35 libri: d Zed rdrso, raredee. quae cur Dindorfius, qui haec antistrophica esse neget, mutila iudicet, sane mirum est. is enim pro aurelee excogitavit

60 ——„ d3„——. 1..„ 2 4. rdν ιος οςσ vtες.— v. 37 M. A9„εεο ᷣ—⁶ιαη⁶ιι Kdον. ceteri libri fere omnes 49*νε△νοοι Ʒϑ quod retinen- dum.— v. 38 Med. 4ρνιν pro quo Hermannus 4ρm(.— v. 39 Med. Fν⁴ςετ ⁴⁹ perdoy irmeicv, nam„utrum

de habeat post Gν⁴ςεοο an omittat, incertum est, sed videtur habere.“(G. Hermannus.) et sic fere libri ceteri. metri causa ut dimetrum dochmiacum efficerent, alii alia protulerunt. velut G. Hermannus, quem Fritzschius secutus est: α⁴⁵ςσετιοο εϑ‿ τοα pevννos iraias, G. Dindorfius: dι⁴ς⁶ετοι οσιντοοι vν irxidν. at mutatione nulla opus est, nisi forte pro lzrreic scribere malumus ixzxicw. est trimeter paconicus.— v. 42 Med. οναοι ⁶σ‿σeέι unde G. Dindorfius dορνυιᷣ αyα. cui assentimur. G. Hermannus 5οουσονςα αας.— v. 45 9⁶εmσχοοσνε seri- bendum, quod duo libri habent, cum in Med. et ceteris sit eνυππσιιο.— v. 48 9„6/ a plerisque iure recep- tum. Med.„örov supra scripto 5u.— v. 38 Med. àrd ωυ⁴μον KdO ον, ut dochmius iambicae formae exsistat: ————————. verum hoc loco verba, ut est in ceteris libris, videntur transponenda esse:

ged„ed, uαεον νσ⁹⁴.— v. 51 libri:

Kdο ο er⁴ννυιον. Pritzschius: G⁴αν ⁴o*νο, r61ν% KAd Qαοοωd ͥ—m0”ü-vlov, „A Kuπσος dre„6 νους r9⁴ιςσο. facile quidem est hexapodiam procatalectam efficere vel iambicam, ut Fritzschius volebat: Kurois&o α zal psrovg zοααο ,—— O— Ge—, vel logaoedicam, ut ipse olim conieceram: val Kurois, d τπ—νσναένονε rooudrag et Dindorfius: 24⁴ Kuarois dr el„sνοus οατον Bee— S—=e— antispasticum nimirum is quidem versum credens; sed nihil omnino mutandum. est tetrapodia logaoedica: C=”r— C——. v. 53 pro ltrats recte Seidlerus 2eτα⁵Gσν— v. 43 libri Ar‿νιονυσασm Seidlerus dντοοισα fortasse recte.— v. 45 libri durag. pro quo Hermannus ponebat dauς. scribendum vide- tur esse durq.— v. 46 sd. Med. Gν τ α laroysveid zovod râsovy suruzdgorn(itteris sv in litura) AOreι ομ? a. et sic libri ceteri, nisi quod ei τuid̃çov habent. L. Dindorfius coniecit uτνκ⁴‿ον quo recepto verbisdue versus 47 transpositis G. Hermannus scripsit: d τ Aaroysiera ouou]s, dorsνα d, T6 ov urusdgon. et quamquam certa ratione locum sic emendatum esse vix quisquam contenderit, tamen G. Hermannum, qui levibus sane mutationibus usus restituit, quae ferri certe queant, longe praestat sedui, quam approbare, quae ingenii magis expromendi quam veri indagandi causa alii viri docti videntur protulisse. velut G. Dindorfius: Gν 1ν, d pirdra aroyeves 269 4A, 90ν τeεμον εκντιι‿α˙ον, F. V. Fritzschius: 9u Agren³ oiα laroyeves 7994]%

. 7, 3 2.„. 2 1. 2 5 oiurionsrd Grονν ανdς urνναoνᷓ ‿ SS rdsa dou, Hartungius: 6νυνν Aaroaονιο, Tιινευν τνααςεον.

Haec inde a versu 35 antistrophica esse non solum G. Hermannus et alii, sed nuperrime etiam F. V. Fritz- schius censuit, ut, quid de ea re ipsi iudicemus, iam sit exponendum. ac primum quidem videamus, quomodo Hermannus causam suam tueatur. huic igitur a v. 35 usque ad 58 ut stropham, mesodum, antistropham con- stitueret praeter leviores emendationes, quas nos quoque agnovimus, his mutationibus opus fuit: v. 35 Gν d1* zᷣν zeν, v. 37 40„ ενy v. 38 1⁴⁶ετ ³⁶1ſ+Äℳp rvos igzias. praeterea non modo post v. 43 versum excidisse arbitratur, sed id quod ctiam gravius est, vv. 43 et 57 respondere inter se putat verba: οdtarrae

T⁴ ⁷% Jagövres et Gν τ, ſaroytrerd zoĩoa, convenienter sane doctrinae suae de versibus antispasticis pro-