— 40—

XLVII. init. TaUra d diihXL9ov, oDba Easn, dS XO¹οεᷣ να ouXos- vo, in his convicium ad personam magis quam ad rem spectare, minime dubium videtur: idque praecipue de Isocratis loco dicendum, cujus hic est sensus:„Haec autem exposui, non co consilio, ut illos laederem, sed „cet.“ Idem dicendum de loco PLurancHI. Pompey. cap. XXIX.G MêérTSA- XOS.... 76 v-Oxraονστον εμν◻τφσ wσωπσασοπ⁸εσ oρηανεoσς μσ+μoονοοανν as àijasv, ubi adjectum participium α.μ☚υοοασms plus satis indicat, quid sit de sensu alterius participii statuendum. Imo alius mihi in promptu est locus XENXOPHoNTIS Conriv. cap. IV.§ 32(pag. 885 C. Leuncl.), ubi Charmides, paupertatis suae insignia commoda recensens, inter alia haec dicit: AXXd Kal Scugdτst, drs Hlενν τπμουσ ſu, BXO1d69oObV Hs, ö74 cuvijv- vöy d' rsl reν*s Je*ενναμ, 0DT1 OddS eNXS ODdevi. Qui locus, etsi primo intuitu sententiae meae adversari videatur, attamen, paulo majori accuratione perpensus, eandem egregie confirmat: scilicet maledictis homi- num Charmidem divitem potius ipsum petitum esse, quam ejus cum Socrate consuetudinem, licet tamen ista consuetudo opulenti hominis utique maledicto- rum causa exstiterit, id ex eo apparet, quod, hominis mutata conditione, sed eadem tamen illa atque antea consuetudine, jam non amplius quisquam ad pauperem hominem respiceret, nedum convicia in eum conferret. At He- rodoteo loco, quem laudavit MATTIHIAE Gr. Gr.§ 384 Not. 2, HEnopor. II. 124, 4, 70- d daXO1o98Ca rgv, 30)) Tοsοεν μενονn, dubitari non potest, quin astutus ille asinarius regios milites non ita contumeliose nominaverit, quam simulata ira de vino sibi ablato objurgaverit. Similiter apud AnisropHAX. Pac. v. 57 servus de domino suo ita narrat: O dsowö- 7¹jI Hou aivsraαι*Gμαάάνν τρντο... Ol. uεας Jdg sis 70ν O59aνν

BXEv LLd! aeN,vd XOl⁵ο◻ρεμ☚νQ ⁰ Qu, ubi verbo Xοινιοσεμε τα non