quantur. Unum in causis fuisse videtur, cur voces aꝭν πᷣον praecederent: nimirum particula ai cum vi conjungenda est cum voce»u, simul vero etiam, propter o?b Héνοv, idem nai non commode sejungitur a voce àXX6: duplex autem locus particulae ai vindicari non poterat, nisi ita, uti habe- tur, verborum ordine paululum immutato. Velim doceat me vir doctus, an possit necne possit hac, quam movi, difficultate supersederi?

Altera lectio, ab AuoEhlo et Laxcro recepta illa, τ[ρα – τ˙ ◻ dοαενιν A.οεν τσσ sivai, hunc sensum efficit: minus in honore sunt, quod ad id al- linet, quod non ridentur ullius esse aucloritalis, vel quod non ridentur cui- quam aequiparari posse, quam illi, quibus mulcla erario solrenda est. Hunc usum praepositionis ρs sequente Accusativo illustravit idem WyrrrEx- BACIIIUS ad Plautarch. Moral. p. 317; cfr. etiam exempla, quae attulit ZEux. ad Viger. p. 665 sq., quibus addantur ex hoc ipso Panath. cap. I. extr. lva 790 Tho dr6 98Gν ab0ν(0 X6TO) iναυσσ Orat. ad Philipp. cap. XXXIV. Jà ρσ Gιιννν τ⁴ď rONXlTεOOι πυνυννοων έρνμ aτοε vο, νμντ‿υνν ο- NXirνν. Paneghr. XXXI. UονT N6aν π εeν τ π α Tνυν τπο εα ιπνν Xaοτν, ibid. cap. XX. τ ravras rdS KivJuvuS dtsvsSxα⁴ντνε,(ubi vid. BhREMI et, qui ab eo laudatur, MArrIIAE Gram. Gr.§ 591 c. T.) aliaque passim obvia. Vid. F. A. Worr. ad Demosth. Lept. XXVI. p. 251. Similis est apud Latinos usus praepositionis ad pro quod atlinet ad, ut Cic. Catilin. I. cap. V.„faciam id quod est ad severitatem lenius, ad communem „s alutem utilius.“ Pro Rosc. Amer. cap. XXX.„implacatus ad severi- „tatem.“ cfr. MATTMIAE ad h. l. De Legg. III. cap. VIII. extr. No. 19 „insignis ad deformitatem puer.“ et passim„insignis ad laudem“, il- „lustris ad laudem“,„pracstantior ad solertiam“. Si igitur ita legimus

ct interpretamur, ut modo diximus, recte quidem sese habent omnia, qua-