— 8— „argumentum quod huic orationi subjectum est’“ sc. argumentum quod in hac oratione a me tractalum eæstat, quae est vis propria Perfecti. Itaque Wolfii emendationem improbo; Coraji probabiliorem conjecturam, egregio libro mss. confirmatam, non rejiciam; vulgatam tamen omnium librorum tam editorum quam manu exaratorum lectionem dl⁵οεναυν reliquis praeferam. Verum enimvero, si plurium librorum auctoritate niteretur forma participi practeriti, equidem profecto nihil obloquerer: quippe scio, in ejusmodi re- bus bene multa, pro diverso lsive scribentis sive dicentis animo, diversa plane et forma et ratione enuntiari. Cujus rei statim adest exemplum ex nostro IsochATE Or. de Permutat. cap. V. init. idem plane atque hoc loco, et iisdem fere verbis, sed usurpato praeteriti participio(sine ulla librorum varietate), enuntiante: Airνεκ Mμάo¹ ‿ꝓσννεφνμν εε‿ ν, ſu lXandτεσοε dν Halvjra(d X6)5), T Jr oον το G0ο0O0ho0* dOvv. At haud dubie me adversarium haberet, siquis locum Panathenaici ex Antidosi, vel locum Antidosis ex Panathenaico corrigendum arbitraretur; ut enim illic praesentis temporis patrocinium erat suscipiendum, ita hic, perpensa accu-

ratius loci ratione, perfectum defendendum esse arbitror.

uh ragaAXXGG1 TOSS Thv Bslvc roinilay, AXXdAd 1959 T)v dro9giv Adr ivt. T. X.— DioNXS. HALICARNAsSs. locis ante laudatis in Isocrate reprehendit nimium ornatum, atque adeo p. 558 sententiam dictionis numero servire queritur: verum ad nostrum locum non est negligendum quod legitur apud eundem DioxvSrUI p. 564 0l Hεννmłm1Q Er τ‿αμεντν ⁰ι Biον νρασερεοωε Xyνι ꝙσπττν lε εμειρεαπηιιινοεαις, ds dv ol- Hat, Texlsiav τεαιαιτεε τι O6uεαν mταρ μνον, nec quod de

se scribit ipse Isocrates Orat. ad Philipp. cap. X. Obòe Jdg Tals r*ε ·)