— 2—

ab audientibus laudari et comprobari; jam dicere non potest, se senem tale quoddam elegisse, nimirum temperatum, genus dicendi, quale omnes se fa- cile assecuturos sperent, vel sibi eæoplent() BouX⅛αsνεεε): nam quae quis- que maxime laudat et probat, ca haud dubie prae ceteris sibi exoptabit, ne- que, quod absurdum foret, aliud laudabit, aliud exoptabit. Itaque cum no- tio eæoplare, eupere a verbo Souxlegdat hoc loco aliena est, tum vero idem verbum cum verbo ilrioeiv conjunctione y jungi non potest: eo minus, cum haec particula, vim copulandi obtinens, et ad significationem vocis zal sive ⁊ν quam proxime accedens,(ut particula aut Latinorum accedit ad vocem gue, dua de re egit WALTIER ad Tacit. Ann. I. 8. et 16) sensum plane absurdum multa cum vi efficeret. Nova autem lectione hic sensus efficitur, ut dicat Orator:„se orationem simplicem et facilem dicturum esse, cujus „Scribendae tam exigua esse videatur opera, ut unusquisque similem se

„dicturum conſidat, dummodo volueril.“

76 ν 67800v dedenn— Sic ex propria conjectura primus ediderat ConArus, consentiente postea Cod. Urbinate. Reliqui libri mss. om- nes habent 5⁵οεέν, quod Worrros mutaverat in ndsòοέινωυν, temere, credo; etenim neque in usu verbi simplicis quidquam videtur inesse diffi- cultatis, et vero praesentis temporis participium participio praeteriti hoc lo- co videtur pracferendum esse: nimirum sensus est:„Oratio, quam editurus „sum, mollior est, quam eae, quae antea a me(suo quaeque tempore) ede- bantur,“ neque necesse est, ut cogitemus:„quam eae, quae a me antea vedilae, in praesenlia eæstanl.“ Longe alia ratio est sequentis participii ddoiμασφμονρν, quod fortasse in causis fuit, ut 55νανν in participium

praeteriti mutandum videretur. Etenim drοναεαν.. ded0οαμιmνασφμρ̈ννν est