29

ptorem reperias nullum. Ad exteros descendamus necesse est. Atque in his Ctesias et Herodotus principe loco memorandi sunt. Quorum si narrationes ab illis quae supra

1, proposuimus„ Prorsus abhorrent, nae tibi mirum debet videri? Eienim hoc unum quaeso

memineris, de diversis utrimque sermonem esse, non nominibus tantum rebusque Zestis, sed etiam aetatibus. Siquidem illi de Ariis agunt unixversis, hi de Singularibus Medorum aut Persarum populis, alteri rerum veterrimarum memoriam tangunt, alterie earum quarum certiorem necesse sit esse recordationem. Quid autem de illis dicam quae poetarum vocibus fusa commemoravimus? quae quum a fama manaverint, vaga videlicet atque incerta, fieri fere non potuit quin ab iis essent aliena quae maximam partem certo erant Niorine fun- damento superstructa. Nam Ctesiam hodie quotus quisque reperitur qui jure dicat in historia scribenda nugas egisse? Quem si Aristateles ¹), rerum ille naturalium summus indagator, acerbius reprehendit convicioque mendacis exagitat cui nnlla fides debeatur: cadit illud non tam in historicum Ctesiam, quam physicum; quamduam non defuerunt qui eundem nistoriarum scriptorem despicatui ducerent ²). Hausit autem Ctesias, ut testis est Diodorus 3),

1 8 Arisg. nist. anim. vm, 28; II, 1. de generat, animal. II,„2, 38 2) ut Strab. XI, p. 42²4. Arrian. Exp. Al. V, 4 3) II, 32: 050; 08„(Krnoεας) Pngiν ενᷣ πασ Bahrd, vosus, Gie Beuran dνα T9ο8 Diod. II, 22), dlg 05 Ileras r*⁵ ⁵³α⁶ς„ eis ε⁴αeασ ινό vfuo 85 ourrera hevas, xoxwrparopijoau rd αι 1ασνεονν 2 avyrddtevos T„ Co⁊opiuν 8s Tode ExXAnv eEe†xεεν. Hunc locum, qui nihil habet obscuritatis, mire detorsit Bruuros (Herodot u. Ktesias. Heidelb. 1836. p. 120 saq.), qui B2νσα½ doſßSegas: cντι Tναρα meμ⁵μο

ovrexarusνα autumat esse non tabulas regias, sed carmina heroica, certis canendi modis

(ædτ Tν„69uoy) ad celebrandos reges composita. E poeticis fontibus Ctesiam res Medo- rum et Persarum hausisse. Apud Persas enim hunc morem obtinuisse videri, ut carmina, quibus heroes et reges celebrarent, literis mandarentur. 13 inde videlicet apparere quod Agathias, fabulas de Sassanidarum origine referens, a Persis eas dicat in membranis regiis sic tradi perscriptas. Apud Medos autem quae ſama populi peryuleata essent, a cognata gente Persarum paucis fere mutatis esse recepta; Assyriorum fabulds t non item. Iccirco probabile videri, Cte- siam, Assyriaca narrantem, aliis usum esse fontibus ac regiis Persarum annalibus: fontes autem Assyriacos non carmina esse, sed indices regum vel alios libros, prosa oratione confectos, id quod ex graeca voce dνιράGᷣᷣ Gο᷑ appareat. At vero ducᷣ Segu A‿τ‿ τν v6 ⁵ο ouprar ren qum de carminibus pangendis in universum haud scio an minus recte dicatur(vid. Bähr. in N. Jahrbb. f. Phil. u. Pädag. XIX, 4. 1837), tum ad epieorum carminum deseriptionem ad- hiberi nullo modo potest. Nam primum„6cs, ubi modos significat, nisi ad melopoeias vel rhyihmopoetas Qlyricorum carminum non pertinet(cf. Urici, censor libri Blumiani, in Berl. Jahrbb. f. wiss. Krit. 1836. Oct. Nr. 78 sgq.): deinde heroica carmina decantäri quidem certis modis possunt, sed nullG- pacto modis musicis bvrrreoS i. e. digeri„ concinnari. Imo duc Seͦα aœταιν τ‿τιννά»6⁴οων τε*ινα significant nihil aliud nisi regios- Persarum anna- les, ordine quodam concinnatos, certisque rapitibus depcrähtosz dive temporim, sive rerum