19

lapsus sit.“ Proximis verbis sine dubio spectat ad Deuteronomii c. XXII, 8, quem locum Dam- mius quoque in lexico ad v. zéyo contulit.— De culmine domus fastigato miror, quod verba Hippocratis praetermittunt, quae jam Foesius Oecon. Hippocr. in v. dεĩνααα affert: de art. (pag. 615, 10) deεεμκι τμ ν luœάα lb²(h ed. Genev. 1557 ſscr. 1657 7— v. addit. ad H. Ste- Phani thes. ed. Paris. Didot. in v. dércσαα, et ed. Littre IV, p. 186) 7100„G 20c v⁴να drn,dr) 1908 dετιιμαα!xοb. Hippocrates ibi de Galeni sententia significat„olxou 16 orddrœο* udοσι et„rds elg örhog dvardosis vig 60ο† τ 1 0ο³³⁵. Erotianus quidem et glossae codd. apud Littre dεrιμα explicant zνν rεꝓꝓα rod dαααο, quod quis non inepte intelligat coronam plani tecti, ut zπν τον ϑεᷣτοu Sardium urbis oreqOν a militibus Antiochi occupatam Polyb. VII, 16, extr., sed Foesius Erotiani quoque verba vertit„domus fastigium et culmen“ et, utcunque res habet, constat Galeni interpretationem ad communem vocum dεrυνμια et àετ⁶*ςσ usum magis convenire. Aerdg enim est Etymol. Magno p. 20 extrema Gremνκασνα⁴ ι ει⁶ν νυυ euqεοεε ⁵ iεαι τοων εμἀον, Suidae Aero olrOdναιι⁴⁴εαον τ ααάσ 10„ 50090, 6 lννες dετιανμα „doëσσν Bekkeri Aeg. O-* τ. 202. Aeroς τπmπ⁴0 10 vo Jey0,εννο dérυναα σ εέα. Sed quid tandem haec ad Homeri carmina attinent?— Utrumque, inquam, tectorum genus jam apud Homerum invenitur et, ni fallor, certius distinctum, quam plurimis posteriorum scriptorum locis ambiguitas vocabulorum zε6ꝓeε˙⁷, 1εeνν νοτενο, ord*, d09%o, 909 fieri passa est. Nam discrimen, quod quis e grammaticorum, inprimis Pollucis I, 80. 81, Ammonii O909%) zal rs„yo. 1. 1., Suidae in v. Deopi rœò Ʒοοο% orty cf. Bachm. An. I, 321, interpretationi- bus eliciat,„neutra 10 z⁶eνοε, 10 oréyog magis summum tectum, culmen domus significare, femi- nina») rε, 1) T6yy magis contignationem conclavi superstructam aut cellam contignationibus inclusam“, id usu scriptorum non refutatur plane, neque vero satis probatur. Nam* τl non modo persaepe tecta loca subdialibus opposita, vel, id quod in omnibus his vocabulis usu venit, per synecdochen totam domum ignificat, sed etiam iis locis, ubi scriptor certas aedium partes distinguere vult, interdum j oréyy est ipsum summum tectum, culmen domus, quod alias z⁰ réyove nomine appellant, ut Xen. Cyrop. XI, 3, 25; Aesch. Agam. 3. Omnium autem usitatis- simum esse videtur inque maxime varias significationes distractum vocabulum réyog, ita ut, si quo modo differt ea vocis conformatio, quae a litera incipit, non, id quod grammatici tradunt, „Th. Mag. p. 142 ed. Franequer. 1698 réyog Téye: 10 dà 1ꝙ„ο mounuxo, et Pollux 1, 81. T0 d'νπεονο rο σος‿ρον εέωοε, d ouντνας τeε̈νοο tyerait forma réyog, sed potius —.*έ½ν ε magis poetarum in usu fuisse fortasse dicendum sit. v. Dind. ad Thes. Henr. Steph. ed. Paris. Didot. Magis mihi quidem arridet altera distinctio, quam Thomas Mag. J. I. addit „A³2οαςεꝑ οσeερνονο, νο⁴⁶eνν τ‿έωeοσ, frruxdy., quamquam etiam haec res propter incertam librariorum fidem haud facile probari poterit. Significat igitur zcyος praecipue quidem 20 imeOdee z0˙0 ⁰e⁶gov v. supra i. e. summum teetum, culmen domus ef. Thuc. IV, 48 daßdeies 8m 10 zυe roë οlun,μααιοο œα dνανν⁸s Tj* 30og ëgador 1G O⁴e,μάνᷣ umĭ!m&rogevoy„drα. At est eadem vox(v. Suid. in v. Téyog)= orern. 9) Omor, Jαέ⁴᷑τον, Olalo mTrOGyεεο. Praeterea vide ad Ammonii verba Olxμα ³e τ τινοο 10 deνάααρπQõ¹⅞vV“'8alckenarium(Animadvers. p. 178) de cellis prostibulorum hac voce nominatis disputantem, accuratiora autem de cellis vel pergulis meretricum e᷑„νους(vel œeeεeποωσα) τπ τ etc. apud Casaubon. ad Sueton. Calig. 57, T. IY, 115 sd. ed. W.— Rarissimum quattuor, quae modo diximus, vocabulorum est ꝛ) zενi, quae ab Hes. reν, okwnux et ab E. M. 749, 46 dοι⁴ειον, oréyn, olzla explicatur et a Dione Cassio 39, 61(rœες υω)ᷣχν= ralg oialag, ubi Reimarus zalg réyig tolerari posse judicat, Leunclavius praefert sv zας ατκιωναιςσ) scripta est. Duae voces, quae reliquae sunt, 500gog et 6¶☛, vulgo 4